وقتی صحبت از سنت  در ايران می‌شود می‌شود من بی‌اختيار ياد عالمان گوشه‌نشينی می‌افتم که در قم و مشهد و نجف خود را از آلوده شدن به سياست و تجدد هر دو برکنار داشته‌اند. عظمتی در اين گوشه‌‌بينی می‌بينم که روز به روز ناياب‌تر می‌شود. داريوش شايگان در گفتگويش با رامين جهانبگلو در کتاب زير آسمان‌های جهان بخشی از زندگيش را حکايت می‌کند که به قول خودش «هفت سال تمام از غرب بريد و در محضر آخر شهاب‌های آسمان نورانی سنت حکمت اسلامی، علامه طباطبايی، علامه قزوينی، استاد الهی قمشه‌ای و استاد سيد جلال آشتيانی سينه‌‌اش را از هوای سنت انباشت». آخرين پير اين سلسله اين هفته پرکشيد.

 نوشته مسعود بهنود را هم بسيار دوست داشتم.  فکر کنم منتظر باشيم محمود و ياسر هم چيزی بنويسند.