همان طور که در يکی از يادداشت‌های قبلی هم گفتم به عقيده من تا جرم بحرانی در بسياری از حوزه‌های علوم انسانی در کشور شکل نگيرد انتظار معجزه‌ای نمی‌توان داشت. به دلايل بسيار از اين جرم بحرانی فاصله بسياری داريم. وضعيت آموزش علوم انسانی در برخی رشته‌ها حلقه معيوبی است که با کمال تاسف در خيلی موارد خودش را تکرار می‌کند. واضح‌تر نمی‌توانم بگويم.  امروز با محمد مروتی - دوستی که درباره‌اش در اورکات گفته‌ام که مرا ياد نسلی گمشده در شريف می‌اندازد - گپی زديم و بعدش اين يادداشت را نوشت. محمد که مهندسی برق را ادامه نداد و اگر خدا بخواهد به زودی می‌رود تا در يکی از دانشگاه‌های خوب آمريکا دکترای اقتصاد بگيرد خيلی خودمانی چيزهايی نوشته که حرف دل من هم هست ولی جرات نمی‌کنم اين‌جا بزنم. در وبلاگ خودش بخوانيدش.