قبلا گفتم که ضعف زبان يک مانع برای حضور متخصصان ايرانی در عرصه بين‌المللی است. حرفم را بايد اين طور بسط بدهم که ماجرا فقط مربوط به ضعف دانش زبان نيست بلکه زبانی که نوشته‌های معمولی متخصصان به آن زبان منتشر می‌شود هم مهم است. روشن‌تر بگويم. زبان رسمی تقريبا تمامی کشورهای آفريقايی انگليسی يا فرانسه است. در آمريکای لاتين همه اسپانيولی می‌نويسند -غير از برزيل- و خيلی از کشورهای شبه قاره هند هم زبان کاری‌شان انگليسی است. چيزی که خودم ديده‌ام اين است که وقتی طرف به يکی از سه زبان بين‌اللملی و خصوصا انگليسی کار معمول و روزمره خودش را انجام می‌دهد تمامی کارهای عادی‌اش هم عملا وارد رزومه بين‌المللی‌اش می‌شود بی‌آن‌که لزوما نوشته‌اش يك مقاله علمی باشد يا در جای معتبری چاپ شده باشد. در مقابل فرض كنيد بخواهيم چند تا اقتصاد‌دان ايرانی را از طريق جستجوی اينترنتی پيدا كنيم. فكر كنم مثلا غنی‌نژاد كه يكی از پرنوشته‌‌ترين‌ها است حتی يك نوشته قابل فهم برای يك فرد خارجی نداشته باشد كه بتواند عرضه كند. در حالی‌كه همين آدم اگر در هندوستان كار می‌كرد و همين حرف‌ها را می‌زد الان كلی كار روی وب داشت. ديروز از آن جلسه‌های کاری داشتيم که بايد تعدادی آدم حرفه‌ای و اجرايی از کشورهای در حال توسعه پيدا می‌کردم و دعوتشان می‌کردم. در جستجوها هيچ کسی از ايران يافت نشد برای اين‌که متخصصان غيردانشگاهی ايرانی معمولا رزومه انگليسی روی وب نمی‌گذارند و اصولا هم چيزی به انگليسی ننوشته‌اند که کسی بتواند توانايی‌شان را ارزيابی کند. در حالی‌که کلی هندی‌ و کنيايی‌ و بنگلادشی‌ و زيمبابوه‌ای و ... پيدا کردم و دست آخر از بين آن‌ها دعوت کرديم.