ديروز ديدم موسسه مون آگهی پذيرش برای سال آينده را منتشر کرده. ظاهرا من اولين ايرانی هستم که اين جا درس می خونم و موسسه در داخل ايران خيلی شناخته شده نيست. مدلش هم يک کم با بقيه جاها فرق می کنه. لذا بد نيست کمی اطلاعات بدم که شايد به درد کسانی که دنبال پذيرش هستند بخوره.
اين جا يه موسسه تحقيقاتی است که سه تا دپارتمان داره در زمينه اقتصاد و جامعه شناسي و علوم سياسي. البته فقط دپارتمان اقتصادش انگليسی زبان کامله. موسسه حدود سی سال قبل و با کمک بنياد فورد درست شده و الان هم بخشی از بودجه اش را از اون جا می گيره. هدفش هم اين طوری که خودشون می گن تربيت محققين سطح بالا است. بين خودشون اين جا به موسسه فرار مغرهای اتريش های معروفه. طبق آماری که رييس يه بار می داد از کل 140 نفری که تو اين مدت اين جا اقتصاد خوندن بيش از 100 نفرشون خارج تشريف دارند. (دکتر سهراب پور می تونه خوشحال باشه که يه جا پيدا شد که آمار فرار مغزهاش بيشتر از شريفه!)
برنامه آموزشی اين جا يه دوره دو ساله معادل درس های دوره دکترا است و برنامه هم شديدا رياضی محوره و البته متاسفانه از درس های کيفی اقتصاد خبری نيست. چهار تا حوزه اصلی تخصص موسسه اقتصاد خرد و نظريه بازی ها و اقتصادسنجی و فايناسه . رييس فعلی مون آمريکايي است و ليسانش را از برکلی و دکتراش را از واشنگتن گرفته. استاد اقتصاد خرد هم آمريکايي است که البته باباش برای بچه های ايلی نوی آدم شناخته شده اي است. دکتر شورش پدر اقتصاد آموزش و پرورش درس می داد تو ايلی نوی.

دوره اقتصاد امتحان ورودی داره و درس های امتحان هم رياضی عمومی و آمار و احتماله که زياد سخت نيست. فکر کنم بشه باهاشون صحبت کرد که اگر تعداد متقاضی های ايرانی زياد باشه امتحان را تو سفارت اتريش تو ايران برگزار کنن. اين کار پارسال تو چين اتفاق افتاد.
اين جا سالی هم هشت نفر ور می داره و يه مقداری هم بورس می ده که برای زندگی مجردی تو اتريش کافيه. خوبيش اينه که در مقابل اين بورس هيچ کاری نمی خواد جز درس خوندن.

حالا چرا اين جا اومدن خوبه؟

من برای کسانی که می تونن توی سی تا دانشگاه اول آمريکا يا دانشگاه های خوب انگليس و کانادا پذيرش بگيرن اصلا اومدن به اين جا را توصيه نمی کنم.
ولی برای سه گروه زير توصيه مي کنم:

1) کسانی که می خوان دوره دو ساله نسبتا سنگين اقتصاد بخونن و يه درک خوب و عميق از علم اقتصاد پيدا کنن و بعدش تصميم بگيرن که برای دکترا چی کار کنن (شايد مثلا بعدش برن سياست گزاری عمومی يا برنامه ريزی منطقه ای يا مديريت يا مطالعات توسعه يا جامعه شناسي يا همون خود اقتصاد). من شديدا اين گزينه را برای کسايي که می خوان برن تو رشته هايي مثل اونايي که تو پرانتز نوشتم توصيه می کنم.
2) شانس پذيرش تو دانشگاه های خوب ندارن و می خوان اين شانس را افزايش بدن.
3) حال آمريکا رفتن ندارن يا ويزا نمی گيرن و می خوان يه دو سالی مجاني تو اروپا درس بخونن و زندگی کنن.

يه خوبی اين جا اينه که اگر دو سال را تموم کنی و بعدش از يه سری دانشگاه های خوب مثل کلمبيا يا تيلبورگ يا فلورانس پذيرش بگيری دو سال درست را به عنوان کورس دکترا قبول می کنن و می تونی صاف بری روی تز کار کنی. لذا آدم خيلی وقت از دست نمی ده. ضمن اين که چون تمام درس های سال دوم را اساتيد مدعو از اين دانشگاه ها درس می دن شانس آشنا شدن و پذيرش گرفتن خيلی می ره بالا.

بدی مهش اينه که ويزای دانشجويي نمی دن و لذا ويزا شنگن نيست. بدی ديگه اش هم اينه که بايد فوق ليسانس داشته باشيد. اين نکته را هم توجه داشته باشين که مدرک اين جا چيزی بهتون اضافه نمی کنه. چون همون معادل فوق ليسانه.

خوشحال می شم اگر کسي علاقه مند شد و سوالی داشت با من تماس بگيره.
Ghoddusi rouye G mail