اول اين که خبر خاصی نيست. دو روز است که حال هر دو مان گرفته است و هيچ دل و دماغی نداريم. انگار هوای آلوده تهران را با تمام وجود تنفس می کنيم و صدای گريه ها را جلوی چشممان می بينيم.

دوم اين که امروز توی اين بی حالی، اعصابم از دست اين آفتاب خدا هم به معنای واقعی خورد شد. همان قدر که آفتاب قبل از ظهر برايم انرژی بخش است، آفتاب بعد از ظهر کسالت آور و گيج کننده است. در نتيجه دقيقا از ساعت 12 ظهر بنده قادر به انجام هيچ کار مفيدی نيستم تا وقتی که آفتاب پايين برود که خوشبختانه اين روزها دور و بر ساعت چهار عصر اين اتفاق می افتد. با اين وضع عملا تا دو سه ساعت بعد از ناهار تقريبا هيچ کار جدی نمی توانم بکنم. می ماند دو کار. يا بروم جلسه يا بنشينم پای اينترنت و علافی کنم. از اولی که معمولا خبری نيست و در نتيجه من مشغول دومی می شوم تا عصر که موتور کارم روشن می شود. آن وقت دوست دارم تا نصف شب کار کنم که آن هم معمولا عملی نيست و بايد بروم خانه. خلاصه که اين وضعيت دارد غير قابل تحمل می شود. مخصوصا که با کار پاره وقتی که دارم مجبورم بعضی روزها بعد از ناهار سرکارم باشم در حالتی که اصلا حس کار نيست و خود کار هم کمی برايم مشکل است. کاش نزديک قطب بودم. جايي که خورشيدش ساعت دو بعد از ظهر غروب کند. شايد وضع بهتر می شد.