آفرین به شهامت و صفا و اخلاقت

نمی دانم سابق بر این به چه مشهور بودی ولی فعلاً بر این! افرادی را رنجانده ای
فعلاً من شهادت می دهم که دلخور شدم

اگر فرضاً در زمان سابق تمام کامنتها را جواب می داده ای، هنر نفرمودی، بلکه به وظیفه ات عمل کردی

روشنفکرها، و مثلاً آقای دکتر سروش، خیلی اخلاق اخلاق می کنند. خب اخلاق چیست؟ این اخلاق، که واقعاً گمشده ی جامعه ی منا و همه ی جوامع است، و من و جناب عالی و سروش و علمای دین و همه و همه باید مروج و مبلغش باشیم چیست؟ آیا اخلاق یعنی "کوفتن بر سر فقه"؟ این همه آقای سروش می گوید "اخلاق"، لطف کند یک بار چند شمه از اخلاق را ذکر کند. من شخصاً در عمرم یک بار با آقای سروش صحبت کردم. فقط یک بار. شهادت می دهم که از دید من ایشان "بی اخلاق" بود. در آن جلسه بی اخلاق بود.

من، در گله کردن از شما، به قسمت "مرنج" در "مرنج و مرنجان" عمل نکردم. چون انسان ناقص هستم.

من افرادی از وبلاگ نویسها سراغ دارم که می روند در وبلاگ داریوش آشوری و التماس می کنند آشوری بیاید نظری به فلان نوشته ی آنها بیفکند، ولی ده بار کامنت مخلصانه ی مرا هرگز جواب ندادند.

ای حامد قدوسی عزیز. اگر ما به جهان وبلاگ نویسی می آییم، قاعدتاً باید قواعد آن را رعایت کنیم. اگر، احیاناً، برای هر مقاله ی شما در وبلاگت دویست کامنت می گذارند، به شهادت رقم 200 (که ما می توانیم آن را ببینیم)، تا حدی عذر شما پذیرفته است، که تک تک کامنتها را جواب ندهی. آن "تا حدی"، نه "کاملاً". وقتی من برای محمدعلی ابطحی و داریوش آشوری کامنت گذاشتم و دیدم هم لطف فرموده اند کنترلر گذاشته اند و هم از جواب خبری نیست، خب دیگر نمی روم کامنت بگذارم. به همین ترتیب من و شما، من و شمای نوعی، علاوه بر این که باید بکوشیم شکل وبلاگمان زیبا و محتوایش دقیق و نثرش فصیح باشد، و نکات وبلاگی دیگر، باید بکوشیم "اخلاق وبلاگی" را هم رعایت کنیم. اخلاق وبلاگی چیز شاخداری نیست. چیزی مثل همین اخلاق عادی است.

ببخشید. من شما را نمی شناسم. این همه وارد معقولات شدن هم احتمالاً خلاف حکمت است. بگذار به حساب صمیمیت.

ای ناقلا! تو که در آلمان هستی، دچار "فشار عصبی" شده ای. ما که در ایران هستیم، و از صبح تا شب محاطیم در انواع ناهنجاریها، ما که باید "زنجیری" شویم!

مطلب شما: "تا به حال این بازخورد را دریافت نکرده بودم که پاسخ ندادن مستقیم به کامنت ها ممکن است به بی اعتنایی یا انحصار تعبیر شود و الان متوجه این شدم." مطلب شما تا حدی عجیب است. متوجه شدن این مسئله که چیز پیچیده ای نبود.

لطیفه ی بیمزه ی واقعی پایانی: من عباس محمدی نیستم. سیدعباس سیدمحمدی هستم

قربانت
با احترام و آرزوهای خوب
تهران. سیدعباس سیدمحمدی. پژوهشگر و ویراستار

These two philosopher keep going and then they say” If China had been defeated it was because it was not a “ national folk” Japan knew” how to decides for itself.

A couple years ago I watched the deportation of Iranian from Japan. While they were being escorted toward the airplane, one was shouting “ Hezb ollah bedadem beres.” They interviewed some Japanese regarding the foreign workers and an old women sitting in the park called Iranian dirtier than dog. They say men do not cry, but when I watched the helplessness, despair, dread, and hopelessness of my countrymen and the way Iranian called worse than even dog, I wept, Are we a nation or a folk? What we need is national pride and not expensive rugs under our feet.

من تازه این نوشته‌ات را دیدم، دوباره چیزی نوشتم که برای راحتی تو آن را همینجا هم کپی می‌کنم.

با تشکر
اسد
______________________________________-

چپ یک مفهوم مشخص است!

تازه دیدم که حامد بحث قبلی را ادامه داده‌. خوب این بحث لااقل برای من خیلی مفید بود و تازه دیدم که چه مبحث دشوار و پیچیده‌ای است. و به خصوص اگر که آدم بخواهد برای تعیین راست و چپ شاخص‌هایی به دست آورد که به طور خودکار این مشکل را حل کنند دیگر نه تنها با امری دشوار بلکه شاید غیر ممکن روبرو می‌شود.
این مطلب هم مثل نوشته قبلی بیشتر ارتباط مستقیم با نوشته حامد عزیز دارد و هر چند تلاش برای جواب دادن دارد، ولی بیشتر نوعی اندیشیدن و نوشتن همزمان است.
حامد نوشته است:
راست و چپ : شماره دو
یک تعریف نسبتا شایع در ایران در مورد تفاوت راست و چپ این است که راست ها مدافع وضع موجود هستند و چپ ها تلاش گر تغییر به سمت وضع مطلوب. از جمله اسد عزیز در این نوشته و آقای اسد و بیلی در این نوشته که البته به سبک و سیاق خودش است.
به نظر من این تعریف حداقل برای ایران و کشورهایی مثل آن دقیق نیست.. من از شما می پرسم: در جامعه ای مثل ایران و خصوصا در دوره ای مثل دوره احمدی نژاد روشن فکران راست که قاعدتا باید از چیزهایی مثل آزادی های فردی، لیبرالیسم فرهنگی، مالکیت خصوصی، کاهش یارانه ها، کاهش انحصارها، انعطاف پذیر کردن بازار کار و مقررات زدایی از آن، کاهش موانع تجاری و پیوستن ایران به سازمان تجارت جهانی، شناورسازی قیمت ارز، کاهش حمایت از صنعت خودروسازی داخلی و الخ دفاع می کنند طرفدار وضع موجود هستند یا تلاش گر تغییرات اساسی در آن؟ در این شانزده سال گذشته چه کسانی برای تغییرسیاست ها از سمت و سوی سیاست های چپ گرایانه دهه 60 شمسی و جاانداختن مفهوم رشد به جای توزیع فقر تلاش کردند و مفاهیم نظری آن را رواج دادند؟ آیا این آدم ها مدافع وضع موجود بودند؟
مثال دیگری بزنم؟ روشن فکران دهه 80 لهستان و چکسلاواکی راست بودند یا چپ؟ مدافع وضع موجود بودند یا تلاش گر تغییر در آن؟

اول از همه، جدای از مسئله چپ و راست بگویم که این "تقسیم عادلانه فقر" دیگر خیلی تابلو شده‌است. جامعه امروز به نسبت حتی جوامع بیست سال پیش دارای قشر بسیار وسیعی از طبقات متوسط است و اینها را نمی‌توان به سادگی با این وعده که "وقتی پولدارها پولدارتر شدند کمی هم از ریخت و پاش‌های آنها نصیب شما خواهد شد" به سوی فقر سوق داد! یعنی در یک جمهوری و یا یک جامعه نسبتا دمکراتیک مبنی بر انتخابات است، قدرتی سیاسی لازم که بتواند این کار را پیش ببرد وجود ندارد، یعنی به شیوه دمکراتیک وجود ندارد!
این شعاری عاریتی است. تنها کشورهای ثروتمند صنعتی اروپا به یمن بازار ناعادلانه جهانی و انتقال مداوم سرمایه از جنوب به شمال قادر هستند نوعی سیستم بدون فقر واقعی را حفظ بکنند. اما دولت‌ها در کشورهای جهان سوم چنین امکانی را ندارند و تلاش برای پیاده کردن چنین شعاری، که نتیجه‌اش غلتیدن طبقه عظیم متوسط به دامن فقر است، به شورش و انقلاب و در نهایت دیکتاتوری و خفقان ختم می‌شود. شاید یکی از دلایلی که یک جمهوری لیبرال در کشورهای جهان سوم امکان حیات نمی‌یابد این نکته باشد.
پس جدای از چپ و راست مجبوریم راهی را پیشنهاد بکنیم که امکان عملی شدنش (بدون پشت پا زدن به شعارهای آزادی‌خواهانه لیبرالی) وجود داشته باشد. و نه تنها چپ‌ها، بلکه حتی نیروهای لیبرال هم قربانی خشونتی خواهد شد که چنین سیاستی در جامعه تولید می‌کند! پس چنین چیزی، به فرض هم که از لحاظ اقتصادی شدنی باشد، از لحاظ سیاسی (بدون درغلتیدن به یک دیکتاتوری) شدنی نیست!
... و اما در مورد چپ و راست، واقعیت این است که اغلب سیاستمداران در موقعیت‌هایی که سیستم متزلزل است و یا رای مردم برایشان حیاتی می‌شود از شعارهای چپ استفاده می‌کنند. این نوع عوامفریبی برای بخصوص راست‌های بسیار تندرو تبدیل به نوعی سنت شده‌است. همین قدر بگویم که پسوند نام حزب هیتلری سوسیالیست بود ولی در عین حال او در قدم اول سوسیالیست‌ها و بخصوص کمونیست‌ها را قلع و قمع کرد! فکر می‌کنم لااقل در بیین راست و چپ در حوزه سیاست باید به این ریزه‌کاری‌ها توجه داشت.
مثلا آقای احمدی‌نژاد تا چه حد به حرف‌هایی که می‌زند وفادار است و تا چه حد برای عوامفریبی و در فشارقرار دادن رقبای سیاسی به کارهایی مثل دادن یارانه دست می‌زند؟ و اصولا چر یارانه را به این صورت کلی سیاست چپ می‌دانی؟ به این منطق شاه هم باید خیلی چپ بوده باشد، او هم در یارانه دادن دستی و دلی باز داشت.
یارانه در کشوری با اقتصاد بیمار ما سنت دیرین دارد و به هیچ وجه یک سیاست چپ گرایانه نیست.
در ایران فعلی شعار آزادی را طبعا هم نیروهای چپ می‌دهند و هم نیروهای لیبرال راست، ولی در ریزه کاری‌های آن است که بلافاصله می‌فهمیم که آزادی طلبی راست‌ها خیلی دور نمی‌رود و محتوایی بنیادی نداشته و بیشتر به معنی تغییر مهره‌ها و آمدن خودشان بر قدرت می‌باشد. حال از راست سلطنت طلب بگیر تا راست‌های اصلاح طلب/لیبرال مذهبی.
مسئله مالکیت خصوصی را هم باید دقیق‌تر شد. منظور سوسیالیست‌ها از رد مالکیت خصوصی چه مبنایی دارد و چه هدفی را دنبال می‌کند؟ مسئله مالکیت هسته‌مرکری ایده سوسیالیستی است و این ایده هیچ ربطی به کاری که معمولا وقتی انقلابیان شورشی در کشورهای جهان سومی بعدر از به قدرت ‌رسیدن انجام می‌دهند، ندارد. اینها معمولا با خلع ید کردن سرمایه‌داران رژیم سابق اهداف دورودراز سوسیالیستی را دنبال نمی‌کنند وبیشتر نوعی سیاست بازی در پی محکم کردن بنای قدرت خودشان و بستن دهن مردم هستند. و آیا اصولا دوره‌ای سراغ داری که مالکیت خصوصی در ایران تعیین کننده سیستم تولید نبوده باشد؟
البته در لهستان جنبش نارضایتی عمومی از سیستم را ابن الوقت‌هایی مثل لخ والسا به دست گرفتند که جنبش دست‌اورد اجتماعی مشخصی نداشت (به جز سرنگونی سیستم که آن هم با فروپاشی بلوک شرق خواهی نخواهی حاصل می‌شد) ولی شاید روشنفکرهایی مثل هاول خیلی بیشتر برای موضوعی که می‌خواهی مطرح کنی مناسب باشند.‌اری، آنها هم در آن شرایط چپ بودند. ولی در کنار آنان سوسیالیست‌هایی هم بودند که با ایده‌های سوسیالیستی و کمونیستی با آن رژیم‌ها مخالفت می‌کردند. در رژیم‌های شدیدا مطلق‌گرایی چون کشورهای بلوک شرق معمولا آزادی نخستین خواست مردم می‌شود و بالطبع چپ و راست خواهان آن هستند و دقیقن از این روی که چنین نیروهای متفاوتی آن را به شعار خود تبدیل می‌کنند به شعاری خیلی کلی تبدیل می‌شود که کاربردی برای تعیین چپ و راست نمی‌تواند داشته باشد. تازه در پیشرفت این جنبش آزادی‌خواهی است که متوجه برداشت‌های متفاوت این نیروها از آزادی می‌شویم. یعنی اینجا هم چون انقلاب 57 اختناق آن چیزی است که نمی‌خواهیم و تازه وقتی به نقطه‌ای می‌رسیم که مجبوریم بگوییم که چه می‌خواهیم راه‌امان به سوی چپ یا راست تعیین می‌شود.
البته در مورد جوامعی چون لهستان و چکسلواکی رقابت‌های جهانی دوبلوک شرق و غرب این درهم ریختگی صفوف و مفهوم‌ها را خیلی بیشتر تشدید می‌کرد.
باشد حالا بازهم سرفرصت بیشتر خواهم نوشت