حسین :

در ایران میشه خارج از سیستم عمل کرد و به یک فرد بزرگ تبدیل شد. اصلا خود جامعه برای قهرمان سازی آمادگی کامل دارد. اما قهرمان شدن برای یک ملت لزوما به معنی نجات آن ملت و یا حتی هدایت آن‌ها نیست. به خصوص اگر ملتی بسیار مصر باشد آنچه دوست دارد به او گفته شود.

حسین - June 17, 2006 10:28 PM

مریم سامی :

سلام
چون چند روزی سر نزدم بنابر این کامنت مربوط به پنج شنبه را الان اینجا می گذارم راستش آن پست شما برای من خیلی پر از کلی گویی و ابهام بود ضمن اینکه به خیلی جاهای آن انتقاد دارم که الان وقت گفتن همه را ندارم امیدوارم که بتوانم بقیه را مفصل بنویسم و میل کنم
"در مقابل دانش جویان جامعه شناسی و رشته های مشابه آن می آموزند که حداقل یک سنت قوی در این علوم بر جدایی ناپذیری ارزش های محقق و موضوع و روش کار او تاکید می کند. می دانیم که سنت های رقیب دیگری در این علوم هستند که این تفکیک را ممکن و الزامی می دانند ولی در مجموع تفکیک واضحی که در اقتصاد بین ارزش و واقعیت است در این حوزه ها کمی گنگ تر یا ضعیف تر است.
آنچه که من از فلسفه علم و روش تحقیق می دانم به من می گوید که به تعبیر دکارت بشر هرگز به هیچ واقعیت یا حقیقتی دست نمی یابد . تنها چیزی که بشر به آن دست می یابد تصویری از واقعیت بیرونی است که بر ذهن او نقش می بندد. بنابر این ارزنده ترین کار بشر این است که تصویر ذهنی خود را سامان دهد.به این ترتیب در تمام شاخه های دانش بشری آنچه که هر محقق از آن حرف می زند تصویر ذهنی اوست که به نسبت دقت و توانایی و تلاش او به دنیای واقع نزدیک یا از آن دور است.حالا مسئله این است که اگر ارزشهای ذهنی محقق درباره این است که جهان چگونه "هست" ، در این صورت او این تصویر را از عالم خارج برگزیده و منطقا سوالی هم که مطرح می کند در چهارچوب همین تصویر بوده و خوب، طبیعتا روشش هم در همین راستاست. در این مفهوم ارزشها ، موضوع(سوالات تحقیق) و روش کار الزاما جدایی ناپذیرند. اما اگر منظور از ارزشهای ذهنی محقق این است که جهان چگونه باید "باشد" یا چگونه "درستتر است که باشد"، آنگاه این محقق باید برای درستتر بودن ارزشهایش دلیلی اقامه کند .از آنجا که به نظر میرسد منظور شما از ارزشهای ذهنی همیت معنای دوم است ، پس نه تنها نباید از معتقدان به این ارزشهای ذهنی (من عامدا از اصول اخلاقی استفاده نمی کنم و دلیلش را هم در پایین می گویم) خرده بگیریم که چرا به دنبال اثبات رابطه بین مثلا رشد و رفع تبعیض عله زنان می روند بلکه اساسا اگر غیر از این باشد جای تعجب است . بنابراین وقتی می گویید :" فکر می کنم بسیار هیجان انگیز و قابل تحسین باشد که ببینیم که مثلا یک محقق طرفدار حقوق زنان نشان می دهد که رفع نابرابری بین زن و مرد اثری روی رشد ندارد. یا یک مدافع حقوق مستضعفان نشان دهد که فاصله طبقاتی بیشتر باعث تسریع رشد می شود"من تنها گمان می برم که شما انتظار دارید که محققین ارزشهایشان را ،البته در معنای دوم، از روابط عینی و بیرونی و بر مبنای "آنچه که هست" استوار کنند که این خود تناقض است: آنچه که هست لزوما با آنچه که درستتر است که باشد، حداقل از دید محقق یکی نیست، یکی نیست و اگر اساسا اینگونه بود که دیگر نیازی به تلاش برای شناسایی درست و کامل آنچه که هست نبود . مگر غیر از این است که تمام تلاشها برای شناسایی "آنچه که هست" برای بهتر کردن آن است؟
ضمنا من در سرتاسر این نوشته با موضوع ارزشهای اخلاقی که تعیین نمس شود بر مینای کدام ضایطه شکل می گیرند مشکل جدی دارم خصوصا وقتی درباره اخاقی بودن حقیقت گویی بر مبنای آن حک صادر شود

مریم سامی - June 17, 2006 11:56 PM

roham :

سلام. ممنون از ابراز لطف شما. از آشنایی با شما خوشحالم و امید دارم که دوستان خوبی برای یکدیگر باشیم.

roham - June 18, 2006 12:07 AM

حامد قدوسی :

خانم سامی عزیز ممنون از کامنتتان. روشن است که من ارزش را در معنی دوم به کار برده ام. ضمن این که فکر کنم این نیز واضح باشد که من قویا به این گزاره که «باید از هست بر نمی خیزد» باور دارم. پس آن تناقضی که شما در پاراگراف آخر نوشته اید اصلا ربطی به بحث من ندارد و من اساسا هیچ اعتقادی به این که محقق ما باید ارزش هایش را از آن چه هست استخراج کند ندارم (برایم عجیب است که شما چطور چنین جمله ای را استنباط کردید). محقق ما برای شناخت و انتخاب ارزش هایش کاری به آن چه هست ندارد ولی البته برای یک «استفاده سیاسی» و برای «توجیه» ارزش هایش ممکن است این کار را بکند و این همان جایی است که مایه نگرانی می شود.

حامد قدوسی - June 18, 2006 05:10 AM

حامد قدوسی :

حسین عزیز فکر نکنم احمدی نژاد مثالی برای رسوای جماعت بودن باشد. اتفاقا مثال خوبی برای هم رنگ جماعت بودن است. چه کسی هم رنگ تر از او با خلق و خوی مردم ایران؟

حامد قدوسی - June 18, 2006 05:12 AM

حق پرست :

جناب آقاي قدوسي
با سلام در ارتباط با كامنتتان در وبلاگ من بايد بگويم كه من بدنبال اثبات اين نيستم كه بگويم دانش آموختگان مديريت طاووس عللين شده اند. اما در كجا به آنها امكان فعاليت داده شده است تا كارآمدي يا نا كارآمدي آنان مشخص شود ( بگذريم از آنهايي كه اول مدير شان كرده اند بعد هم فرستاده اندشان تا مدركي بگبرند)

حق پرست - June 18, 2006 05:55 AM

حق پرست :

اگر مديران مياني اظهار نظري نميكنند يا بخاطر نان خوردن به نرخ روز است يا آنقدر گفته اند كه نتيجه نگرفته اند لذا اميدي به نتيجه ندارند تا بخواهند چيزي بگويند.

حق پرست - June 18, 2006 05:57 AM

Nikahang :

حامد! حقا که "همشهری" هستی! بابا لهجه! تو فرق مسخره کردن و حرف جدی رو نمی​دونی؟

Nikahang - June 18, 2006 08:13 AM

Nikahang :

در نظربازی ما بی​​خبران حيرانند! الالخصوص اگر همشهری هم باشند!!!

Nikahang - June 18, 2006 08:55 AM

علیرضا مجاهدی :

سلام جناب قدوسي عزيز
خيلي دوست دارم در بحث شما با آقاي حق پرست شركت كنم.
من فكر ميكنم شما داريد مديريت را از تخصص جدا ميكنيد. مثلا تصور كرده ايد عرض بنده اين است كه لزوما يك پزشك نميتواند مدير باشد.
ولي بحث من اين بود كه اجباري نيست كه مدير يك بيمارستان حتما پزشك باشد و ما نبايد فكر كنيم كه مدير بيمارستان اگر پزشك باشد بهتر است.
آيا ميتوانيم هر پزشكي را مدير بيمارستان كنيم؟ چون پزشك است؟ فكر ميكنم سو تفاهمي بين ما پيش آمده است.
حتما با توجه به تحصيلات و مطالعاتتان به خوبي واقف هستيد كه مديريت يا اداره كردن يك مجموعه در كنار عوامل ذاتي يك فن است. همانطور كه مهندساني كه اشاره فرموديد فني هستند. يك فردي كه مسئوليت هدايت يك سازمان را بر عهده ميگيرد اگر آن فن ها را بداند بهتر ميتواند هدف را مشخص كند و بهتر از ديگران ميتواند سازمان را براي رسيدن به آن هدف هماهنگ كند.
اگر كسي دانشكده مديريت نگذرانده باشد لزوما نميتوان گفت كه مدير خوبي نخواهد بود. شايد همان فرد با تجربه خود همانطور كه مثالش را زديد به خوبي به زواياي آن كار واقف باشد ولي لطفا توجه كنيد كه اگر اين فرد به جاي اختراع دوباره چرخ از همان ابتدا مطالعات تخصصي در اين زمينه داشت الان ميتوانست كجا باشد؟ و چقدر زمان از دست داده است؟
براي همين من فكر ميكنم بهتر است هدايت سازمان به فردي سپرده شود كه در اين زمينه مطالعاتي داشته است و توانسته است تجاربي را به آن بيافزايد.
اصلا قرار نيست مديريت را از تخصص خاص جدا كنيم. اگر يك پزشك بتواند مهارتها و تكنيكهاي اداره كردن سازمان خودش را بداند كه نور علي نور است.
يك مدير هم حتما نبايد فقط مدير باشد. همانطور كه خيلي ها پس از كسب مهارتها آستينها را بالا زده اند و كارگر خودشان شده اند ولي با يك افق مشخص و در مسيري كه خودشان طراحي كرده اند.
از توجه شما و لطفتان بينهايت سپاسگزارم
اميدوارم باز هم بزرگواري و راهنماييهاي شما شامل حال بنده بشود

علیرضا مجاهدی - June 18, 2006 10:21 AM

حسین :

فضایی که احمدی نژاد از آن بیرون آمده طبقه‌ی بالایی هرم مدیریت کشور است. این فرد توسط هیچ یک از قشرهای فرهیخته‌ی جامعه‌ی ایران حمایت نمی‌شود. به هیچ وجه معتقد نیستم که سیستم مدیریت ایران او را بالا آورده و به این مرحله رسانده است. پس او با سیستم پیرامون خود هماهندگ نبوده (نمی‌خواهی بگویی که احمدی نژاد روز و شب خود را در میان مردم فقیر کوچه‌و بازار گزرانده! من که این را باور نمی‌کنم)

حسین - June 19, 2006 10:16 AM