محسن :

گپي كه با عيسي پيله ور داشتيم و فكر كنم بدنباشد با اين عنصر نيز بار ديگر تحليلت را بازنويسي كني اينست كه در جامعه ايراني داخل كشور يك چيز عظيمي گم شده است است و آن اين است كه همه شما كه پاي در بيرون ميگذاريد به طرز عجيبي "انگيزه" داريد حال آنكه وصف حال همه ما كه اينجاييم اينست كه " ما و اين صنم و آخر عمر" و انگيزه ها در سير تطور و پيچيدگي هاي اجنماعي مان از بين رفته است. بقيه اش همانيست كه گفتي انگيزه هاي قوي براي تاثير گذاري بر جامعه اي كه بسياري كارهايش اولين بار ممكن است توسط تو انجام پذيرد.

محسن - June 22, 2006 10:36 AM

مانی :

سلام. مختصر و مفید بود. این که با وجود اقامت کوتاه مدت، تجربیات خود و دیگران رادقیق عبارت بندی می کنی تعجب انگیر است. استفاده کردم.

مانی - June 22, 2006 12:34 PM

Yeganeh :

I liked it. It was ordered and I have the same idea about most of that. I also think that some other points can be added. For example in addition to "moadab, daghigh, monazam..." a lot of moral stuff (in this point of view that truthfullness, honesty, responsibility and ... are some of one's virtues) can be added too.
For having children in Iran, there is hardly any reason to be defended. The quality of education, very unhealthy competition among students, too much stress from the schools and even relatives are some of the points coming to my mind right now.
I really regret for the level of stress we should deal with in Iran, for our illusions, our nervous behaviour and much more... and another point is that, one cannot really see the hollowness of a lot of things happening in Iran living in the country. Coming out and living in another country for a period can help one to have an upper view to see or become able to analyze much better the problems caused by an unhealthy environment.

Yeganeh - June 22, 2006 01:35 PM

حمزه حسینی :

آقای قدوسی سلام
بحث جالبی بود و شیوه نگارشتان هم دلچسب بود
راستی در مورد بحثی که با امیر در گلشهر داشتید من سوال را در همان جا مطرح کرده ام ممنون می شوم اگر شما هم پاسخ دهید.

حمزه حسینی - June 22, 2006 04:44 PM

anar :

خیلی خوب بود. مخصوصا اینکه دسته بندی هم کرده بودی. خیلی کمک کرد. اقتراح یعنی چه؟ لینک دادم. از خوانندگان این وبلاگ هم اگر نظری دارید لطفا دریغ نکنید.

anar - June 22, 2006 06:07 PM

بلاگ نیوز :

در بلاگ نیوز لینک داده شد با تشکر.

بلاگ نیوز - June 22, 2006 07:14 PM

:

I would add the possibility of access to a relatively better environment for raising you kids in iran both from the moral and educational points up to a certain age (end of high school in my view)

Anonymous - June 22, 2006 11:41 PM

Pedram :

Hamed jan, beh nazaram "eghteraah" kalameh ye monaasebi nist baraaye anncheh to dar nazar daashteh yi.

Pedram - June 23, 2006 02:13 AM

یه خواننده :

جناب آقای قدوسی من مطالب شما را مرتب می خونم تا این که اسم شما را در مجله وزین رستاک دیدم و مقاله شما را هم اونجا خوندم.اگه جسارت نباشه شما که به طرح بحران بیکاری و ارائه مطلب در موردش پرداختین چه طور تصویری که از ایران و زندگی در اون ارائه میدین انقدر منفی است.شما چه طور راجع به مسئله ایی به طرح تئوری رفع بحران می پردازین که صورت مسئله اش از نظرتون توی نقطه صفر و شاید زیر صفر قرار داره؟با حساب شما ایران یه جسم مرده اس که هر طرفش را نگاه کنی پوسیده و رو به زواله. برای همچین جسم مرده ای دادن تئوری و تجزیه وتحلیل چه فایدهایی داره؟شاید هم شما مثل ماری انتوانت شهیر فکر میکنید که اگر مردم نان ندارن عیبی نیست می تونن به جاش شیرینی میل کنند.آقای عزیز اون نظر توی قلب اروپا توی قلب تمدن وجامعه مثلا مدنی اون روز جایی که شما توش هستین سر اون خانم و دودمانش را بر باد داد.شاید اگه یه کم بیشتر توجه می کردید جنبه مثبتی هم پیدا می کردید که لااقل تئورتون را بر پایه اون سوار کنید.من ادم های زیادی را لااقل در حوزه تحصیلی خودم می شناسم که با موندنشون نه تنها فسی ل نشدن بلکه برای ادم های فرهیخته جایگاه احترام خاصی دارن و با کارشون به فر هنگ و زبان ما کمک میکنن.شاید پولدار نباشن و لی تا دلتون بخواهد ارج و قرب دارن و نامشون همیشه می مونه.مثال میزنم .آدم هایی مثل دکتر احمد سمعیی گیلانی و ابوالحسن نجفی که هر دو تا توی اروپا درس خوندن ولی موندن والان هم هر دو با وجود کبر سن دارن توی فرهنگستان ادب فارسی کار می کنن .من هم توی ایران نیستم این را گفتم که اگر هوس کردین رد منو بگیرین.گفته باشم.اما خدا را شکر توی این 5 سال نه تئوری بیرون دادم نه کسی را تشویق یا منع کردم. ونه مثل یه عده دیگه که ایران رایه باغ وحش بزرگ می بینن که همه دارن همدیگه را پاره می کنن وجهه شخصی از خودم برای دیگران به نمایش گذاشتم.به فکر جوان هایی باشین که از شما خط می گیرن.اگه نمی خواین یا نمی تونین برگردین لااقل جوری نظر بدین که اونها تئوری هاتون را قبول کنن.لاقل شما که مدعی هستید.حرفه ایی تر عمل کنید

یه خواننده - June 23, 2006 04:36 AM

اكبر :

حامد عزيز
خواندني و نكته سنجانه نوشته بودي
ممنونم.

اكبر - June 23, 2006 11:44 AM

علیرضا مجاهدی :

واقعيت تلخي را اشاره فرموديد
به همان دليل هم افرادي در فكر خروج از ايران هستند
به هر حال از ماها گذشته است. هر چه باشد با هر شرايطي خود را تطبيق ميدهيم ولي عامل اصلي فرداي بچه هايمان است. آنها مجبور نيستند شرايطي را تحمل كنند كه خودشان انتخابش نكرده اند

علیرضا مجاهدی - June 23, 2006 04:59 PM

:

اگه امکان یا تمایل موندن در اتریش رو نداری توصیه می‌کنم اگر خواستی برای مهاجرت کانادا در وین اقدام کنی. زمانش یک سوم مدت انتظار دمشق است.

Anonymous - June 24, 2006 01:14 AM

zohreh :

salaam

zohreh - June 25, 2006 03:05 AM

سید اکبر جعفری :

سلام حامد
در مورد کسانی که عشق علم دارند (مثل من) اقلا در علوم نظری الان به مدد ارتباطات آسان و اینترنت و غیره با ده سال پیش خیلی تفاوت کرده و رفتن به ایران ابدا به معنای ایزوله شدن نیست. مثلا من محاسبه خودم به این شکله: در ژاپن من پست دک سال دوم هستم و اصولا با وجود پست دک های سال ششم و هفتم در لابراتوار 25 نفریمان تا پنج شش سال آینده فقط خودم هستم و خودم که ماکزیمم سالی دو-سه مقاله بتونم چاپ کنم. اما اگر ایران برگردم به راحتی تعداد زیادی دانشجو خواهم داشت که اثرگذاری و میزان مقالات من رو میتونه چندین برابر کنه. به علاوه حقوق های دانشگاهی در ایران ظریبی بیش از 2 خورده و حقوق دانشگاهی ایران با توجه به سطح مخارج ایران جذاب هستند. سیستم گرنت در دانشگاهها داره جا میفته و شما میتونید با گرانت تحقیقاتی سفر خارجی برین و ... بنابراین از نظر عشق علم بودن اقلا در علوم بین ایران رفتن و خارج موندن تفاوتی مثل 1 به 10 وجود نداره دیگه. به نظر میرسه که شما از تحولات اخیر آموزش عالی ایران زیاد با خبر نیستی حامد.

سید اکبر جعفری - July 14, 2006 08:02 AM