marjan :

ketabe khob baraye GRE chi soragh dari?

marjan - November 11, 2006 03:08 PM

simba :

خیلی ممنون از گذاشتن این مقاله. در این صبح شنبه حظ وافر بردم. علاوه بر دو موردی که نوشتی جایی که در مورد محبت (که من بهش می گم رحمانیت) صحبت کرده هم خیلی جالبه. این که همه را دوست بداریم. (no matter what) فکر کنم در جامعه ما (ایران) چنین چیزی آموزش داده نمیشه وبر عکس همیشه به بچه ها یاد می دن چه کسانی را دوست بدارند و چه کسانی را دوست ندارن. جایی هم که صحبت از تنهایی کرده قبول دارم و این که هر کس برای خودش عالمی است ولی کمی زده به فردی زندگی کردن (individualism) و این که اگر هر کس به فکر خودش باشد قبح اخلاقی ندارد. این قسمت را یا خوب توضیح نداده یا من منظورش رو نمی فهمم. این که ساختار روانی آدم طوری طراحی شده که همیشه به فکر خودش باشه درست ولی من مشکل دارم با این که قبح اخلاقی نداره. همیشه فکر می کردم قبح اخلاقی داره! مساله صداقت رو هم خیلی خوب بیان کرده. اگر آدم به مرحله ای برسه که "هر چه بر ذهن و ضمیرش می گذرد بر زبان و قلمش هم جاری شود" خیلی خیلی عالیه ولی خیلی خیلی هم سخته.
به نظرم همه انسان ها فقط براساس تجربه های شخصی زندگیشون باید بتونن چنین مقاله ای بنویسند...:) فکر کنم این پیام طولانی خودش نشون می ده که چقدر از این مقاله خوشم اومد.

simba - November 11, 2006 03:23 PM

علی :

به غایت لذت بردم از این مقاله روحانی. راستی این محمدرضا جلائی‌پور را می‌شناسی؟ با حمیدرضا جلائی‌پور نسبتی داره؟ اگر ایمیلی ازش بدی ممنون می‌شم. از جدال قلمی‌اش با خجسته رحیمی خیلی خوشم آمد. به نظر اعجوبه‌ای می‌آید.

علی - November 11, 2006 03:56 PM

بهاره :

آقا من یک پیام دیگه هم گذاشتم ولی اصلا نشون نمی دهد !!!!!!!!!!!

بهاره - November 11, 2006 05:21 PM

Maryam :

I found your webpage in my "web-gardi" again tonight. the article was so interesting. Although I accept the whole idea and first argument about religion, society...; we are affected by society, family and so on. thus first family and then social situation drives our type of life from "zendegie-asil". the best example is iranians lives. exept when we begin to change our life. this is a long discussion...
p.s. I couldn't write in persian!!

Maryam - November 11, 2006 11:16 PM

e :

فکر می کنم بر هر سه عنصری که ادعا شده اثری بر معنویت ندارند بشود نقد وارد کرد.
اول: به نظر می رسد جدای از چارچوب های متافیزیکی ادیان، تجارب دینی و بسط تاریخی یک دین بر نحوه اندیشه و رفتار و زندگی مومن و متدین به آن تاثیر تام داشته باشد. (مثلا یک مسیحی می تواند ادعا کند که بستر مسیحیت برای بسط اندیشه محبت و پروردن تجربه دینی محبت غنی تر از اسلام است یا یک مسلمان ادعا کند که خدای متشخص سمیع و بصیر امیدواری را بیشتر ضمانت می کند تا نیروانای شخصی غیر متکی به غیر.)
دوم: به نظرم در مورد علوم و معارف بشری هم نقد وارد است. فی المثل اگر شما تکامل گرای تام و تمامی باشد و اخلاق تان را با ارزش ها و فضیلت های تکاملی و بقای نوع صورت بندی کنید امکان معنویت مهیاتر است یا این که مثلا معنایی برای جهان (جان جهان؟) جز معنای تنازع بقا قائل باشید. و موارد مشابه.
سوم: تجاربی نظیر تجربه جمهوری اسلامی دست کم این نکته را روشن کرده است که غنا و پالودگی معنویت می تواند متاثر از نظام های اجتماعی و سیاسی باشد. و مثلا سکولاریسم سیاسی به امکان ایمان دینی و معنویت پالوده از شوائب ریا و ثروت و قدرت و تبلیغات کمک کند. دست کم این قدر می توان گفت که معنویت خالص را چنین شرایطی بسیار سخت می کند. (سریال های ماه رمضان را می دیدید؟)

e - November 12, 2006 10:06 PM