یکی از دوستهای مریم :

وين رو انتخاب کن فقط به خاطر اينکه ديگه از هم دور نمی شين. اين بهترِن گزيِنه است. البته نمی دونم نظر مريم چيه ولی ما طاقت نداريم مريم دوری بکشه.

یکی از دوستهای مریم - April 30, 2007 02:02 AM

سولوژن :

با توصیف‌ای که می‌کنی و حدس‌ای که در مورد علایق‌ات می‌زنم، می‌رفتم اقتصاد و نه فاینانس. حدس می‌زنم دلیل نرفتن به SFU این بود که زمینه‌ی کاری‌اش با هدف اولیه‌ات درباره‌ی رشته خیلی مطابقت نداشت. حالا اصلا بروی یک رشته‌ی دیگر که به نظر نمی‌رسد خیلی هم ازش خوش‌ات بیاید؟

سولوژن - April 30, 2007 07:27 AM

آروین :

آقا والا بخدا ما جای شما طاقتمان طاق شد. می دانید از چند ماه پیش تابحال وسط چهارراه چه کنم چه کنم گیر کرده اید و همینطور دو به شک مانده اید؟ من که می گویم یک سکه بیندازید و خلاص. بالاخره یک جاهایی هم هست که عقل ناقص آدمی به چیز خاصی قد نمی دهد و ترجیح می دهد سکوت کند. شما هم که همینطور ایستاده اید وسط راه و هی پیش خودتان فکر می کنید چپ بروم یا راست. اما گذشته از شوخی آن گزینه ای را انتخاب کنید که دلتان بیشتر با آن است. من امتحان کرده ام. بین دو رشته دکتری مانده بودم یکی مزایای شغلی و آینده بهتری داشت دیگری دلم را مال خودش کرده بود و به اصطلاح باهاش راحت تر بودم. دومی را انتخاب کردم و تابحال که پشیمان نشده ام.

آروین - April 30, 2007 07:40 AM

:

نمی دونم گفتن این حرف چقدر می تونه منطقی باشه ولی تصمیم های بزرگ هم جملات بزرگتری از دنباله ی تصمیم های کوچیکن
بارها برای هممون پیش اومده که سر خوردن شام تو یه رستوران سنتی یا فست فود و یا سر خرید چه مارکی از یه وسیله تو دوراهی کوچک ولی عجیبی گیر کرده باشیم
مطمئنن بعد انجام کار حس همه جالب توجهه! اگه من جای شما بودم ( با اینکه درکم از شرایط خیلی کمه ) آماده می شدم که برم بروکسل

Anonymous - April 30, 2007 11:24 AM

:

نمی دونم گفتن این حرف چقدر می تونه منطقی باشه ولی تصمیم های بزرگ هم جملات بزرگتری از دنباله ی تصمیم های کوچیکن
بارها برای هممون پیش اومده که سر خوردن شام تو یه رستوران سنتی یا فست فود و یا سر خرید چه مارکی از یه وسیله تو دوراهی کوچک ولی عجیبی گیر کرده باشیم
مطمئنن بعد انجام کار حس همه جالب توجهه! به نظر من کاری رو بکنین که اون حسه سرزنش گر نباشه

Anonymous - April 30, 2007 11:26 AM

عنايت :

سلام. به من مربوط نيست و شرمنده كه دخالت مي كنم ولي منافع اجتماعي مي گويد بروي وين. مخلص.

عنايت - April 30, 2007 11:45 AM

:

سلام اينجا به نظرم جاييكه بايد از ايده هاي اقتصادي استفاده كرد مساله را به سه دوره تقسيم كن دوره درس خوندن دوره تثبيت شغلي و دوره اخر زندگي كه انشااله100سال باشه ببين ترجيحاتت چيه بهينه كن تصميم بگير اگه خواستي تابع مطلوبيتم بگم سواي شوخي(جمله قبلي) حرفم جدي بود يا علي

Anonymous - April 30, 2007 12:15 PM

مسعود :

سلام حامد، تبریک می گم. خیلی وقتها برای من این تصمیم گیریها خیلی هیجان داره و برای همین لحظات بعد از تصمیم گیری، خیلی آرامش بخش هست. خوش بگذره!

مسعود - April 30, 2007 04:50 PM

وحید :

سلام حامد عزیز، فکر می کنم دیر یا زود زمان آن می رسد که باید آماده شدن برای زندگی کردن را متوقف کنی و در عوض شروع به زندگی کنی. وقتی که سعی می کنی تا "استفاده" کل زندگی ات را تشخیص دهی، در واقع در همان زمان در حال "استفاده از خویشتن" هستی.

وحید - April 30, 2007 05:47 PM

بهاره :

شروع جديد تبريك!

بهاره - April 30, 2007 06:04 PM

پیمان :

سلام . اینجا چه تغییر کرده !

پیمان - April 30, 2007 09:00 PM

:

اقتصاد را انتخاب کن خره. برای من، زندگی بدون یه مخالف لیبرال کمتر، یک واحد بی انگیزه تر میشه. برا خودت می گم!

Anonymous - April 30, 2007 09:06 PM

پویان مشایخ :

آقا ایول. برو فاینانس بخون باقیش با من.

پویان مشایخ - May 1, 2007 05:41 AM

سید امیر حسین حسینی :

موفق باشی! به نظرم انتخاب چیزهای سخت تر باعث می شه چیزهای آسون تر، خیلی آسون تر به آدم برسه!
فکر نکنم انتخاب فاینانس، خیلی باعث بشه که از علائقت دور بشی!مثال هایی از این دست، کم نیستند.
خوش باشی!

سید امیر حسین حسینی - May 1, 2007 04:43 PM

:

سلام اگر امكان دارد يك سري اطلاعات در مورد رشته فاينانس در اختيار من قرار دهيد.

Anonymous - May 2, 2007 08:41 AM

عليداد :

به قول فرنگی ها ايت ايز نان آو مای بيزنس!
با اینحال، هميشه منطقی ترین راه بهترین راه نیست. به هر حال لذت یاد گرفتن چیزای جدید ضمن اینکه از نظر مالی و امکان شغلی هم بهتر باشه، امکانیه که خیلی جذابه.
اما، از اون بدتر و سخت تر، اینه که همه عمرت فکر کنی یه چیز دیگرو دوست داشتی.
همین.

عليداد - May 6, 2007 02:02 PM

خشایار :

این کامنت من رو در گروه کامنت های مطلب نامجو فرض کنید لطفا و با خوندن مطلبی که ابتدای وبلاگتون دیدم خوشحال شدم که اجازه ی انتقاد دارم -ستون سمت راست، نوشته ی دوم- .
به نظر من چه محمدرضا شجریان و چه محسن نامجو که در عرصه هنر ایران در حال فعالیت هستند هر کدام توانمندی های خودشون رو دارند. بررسی شجریان و نامجو هرگز نباید با مقایسه ی اونها صورت بگیره.چون هر دوی اونها دو دیدگاه مختلف نسبت به استفاده از موسیقی دارند و نامجو نوآوریست در زمینه ی موسیقی امروز ایران. او با این نوآوری تونسته سلیقه ی بسیاری رو به خودش جذب کنه و طبیعتا بسیاری هم بر عکس. خلاصه کنم، به نظر من موسیقی و لذت از اون کاملا سلیقه است و رد یک سبک از ارزشهای اون سبک نمی کاهه. گرچه شما هم در نوشته تون چیزی رو رد یا تمجید نکردین اما از خوندن کامنت های دوستان تون که برای نوشته ی نامجو اظهار لطف کرده بودن، احساس کردم بد نباشه نظرمو بگم. در هر صورت ممنون برای زمانی که به کامنت من اختصاص دادین. خرسند شدم. منو هم ببخشید که در مطلبی دیگر به جای نوشته ی اصلی کامنت گذاشتم. خشایار

خشایار - May 7, 2007 01:02 AM