بابک :

آقا این حط حرچنگ قورباعه پیوندهات رو نمی حوای درست کنی؟

بابک - April 6, 2009 08:26 AM

بهاره :

یکی از آرزوهای کوچک من هم همین است.
دقیقا وقتی دیگر در خانه حوصله هیچ کاری را ندارم هیچ جای دیگری نیست که بروم تا محیط متنوع باشد.
حتی اگر قرار غیر کاری هم با دوستانمان بخواهم بگذارم همان حالت تصنعی آن چنان جوگیر کننده است که نمی شود دو کلمه حرف جدی زد و حرفها فانتزی می شود.
قیمت چند برابر سفارش ها هم که فراری دهنده خوبی است.
پارک هم که داستان دیگری است.

بهاره - April 6, 2009 08:45 AM

فیاض خاک :

حامد، تو داری انگاری موندنی میشیاااا.
ما خیز برداشتیم بیایم وین، ماشاالله تو هم هی علیه اروپا بنویس. اروپایی که داری تعریف میکنی جهنمی است مثل کوالالمپور انگار...

فیاض خاک - April 6, 2009 11:27 AM

شهریار :

آقا مثل این که شما یادتون رفته که مملکت باید همه چیزش به همه چیزش بیاید... شما آدم هایی که کار جدی می کنند پیدا کن (در همان نسبت 10 میلیون نفری البته) آن وقت بیین چندتا کافه این شکلی لازم داری بعد این فرض را اضافه کن که با ساختار شهری تهران عزیز قاعدتا این آدم های جدی در اطراف شهر پراکنده اند حالا ترافیک و زمان هدر رفته برای رسیدن به یکی از آنها را برای مشتریان درنظر بگیر و خودت حساب کن که نه برای کافه چی و نه برای مشتری ای که کار جدی می کند مقرون به صرفه نیست!!! ولی بدیهی است که کافی شاپ هایی که داریم حتما هم سود دارد برای کافه چی هم مطلوبیت برای مشتری که این جوری مثل قارچ در کنار فست فودها سبز می شوند.... و نهایتا اگرچه می دانی چقدر برای دغدغه هایت ارزش قایل هستم ولی بالاغیرتن (به رسم الخط خودت) عیش کافه و کار جدی را با این افسوس ها منقش نکن و خوش باش

شهریار - April 6, 2009 12:35 PM

:

سلام.من دانشجوی اقتصاد بازرگانی هستم.12 واحد تا اتمام دوره لیسانس فاصله دارم.اولین باری است که به وبلاگ شما سر میزنم.خیلی خوشم اومد.من و نامزدم تو فکر ادامه تحصیل برای دکترا در خارج از ایران هستیم.از امروز مرتب به وبلاگتان سر میزنم.پاینده باشید.

Anonymous - April 6, 2009 02:24 PM

مهدی :

سلام . اتفاقا سنت قهوه خانه نشینی و گپ و گفت در این سال ها گسترش زیادی پیدا کرده. فقط قلیان میوه ای هم به آن اضافه شده و تا دلت بخواهد دود . آدم های جور واجور با کلاس های اجتماعی متفاوت هم درآنها دیده میشوند .از آقای رییس فلان اداره و شرکت بگیر تا بازیگر سینما ، دانشجو ، روزنامه نگار و... آدم هایی که در این موقعیت جدید خود در قهوه خانه تنها به وسعت حلقه های دود قلیان خود توجه میکنند. در این قهوه خانه ها در اغلب موارد و نه همه موارد از آرامشی که دنبالشی خبری نیست . و البته شاید هم هست . بسته به اهلش دارد .
البته در آن ها اگر دنبال اینترنت و این چیزها باشی بد جوری نگاهت میکنند. در مجموع فضای متفاوتی است.پست جالبی بود

مهدی - April 6, 2009 02:43 PM

احمد :

1- مقاله بسيار جالب و خواندنی بود
2- توصيه میکنم که کتاب مزخرف کافه پيانو که سال گذشته پرفروش ترين کتاب ايران شد را بخوانيد
3- محض اطلع شما خدمتتان عرض کنم که هنوز هم در تمام ايران، هر کس که به دنبال استاد کاشی کار، بنا، شاطرو... می گردد به قهوه خانه ها مراجعه می کند
4- اگر در ايران هم مانند غرب، در کافی شاپها مشاوران مديريت، مهندسين، گرافيستهاو... در کافه جمع شوند، اين مزيت را میتواند داشته باشد که مانند کارفرمايان ساختمانی، ساير کارفرمايان هم برای استخدام مشاور، مهندس و... به کافی شاپ مراجعه کنند!
همان طورر که نانواها در ايران هر روز صبح برای پيدا کردن شاطر به قهوه خانه می روند!

احمد - April 6, 2009 03:13 PM

احمد :

1- مقاله بسيار جالب و خواندنی بود
2- توصيه میکنم که کتاب مزخرف کافه پيانو که سال گذشته پرفروش ترين کتاب ايران شد را بخوانيد
3- محض اطلع شما خدمتتان عرض کنم که هنوز هم در تمام ايران، هر کس که به دنبال استاد کاشی کار، بنا، شاطرو... می گردد به قهوه خانه ها مراجعه می کند
4- اگر در ايران هم مانند غرب، در کافی شاپها مشاوران مديريت، مهندسين، گرافيستهاو... در کافه جمع شوند، اين مزيت را میتواند داشته باشد که مانند کارفرمايان ساختمانی، ساير کارفرمايان هم برای استخدام مشاور، مهندس و... به کافی شاپ مراجعه کنند!
همان طورر که نانواها در ايران هر روز صبح برای پيدا کردن شاطر به قهوه خانه می روند!

احمد - April 6, 2009 03:13 PM

:

فکر می‌کنی چقدر هزینه برمی‌‌داره تا ده شعبه کافی‌شاپ معمولی اون طور که در نظر داری تو نقاط مختلف تهران تاسیس کرد؟ با فرض اجاره کردن محل...

Anonymous - April 6, 2009 05:47 PM

مهدی :

من جمع شدن کافه و کتاب فروشی توی این خراب شده امریکا رو هم خیلی دوست دارم. Border's رفتید؟ فضاش بی نهایت روح بخشه.
2 طبقه کتاب فروشی با کتاب های فراوان و جالب، یه کافه که متاسفانه قهوه خوب سرو می کنه، مبل های 1 نفره که جون می ده لم بدی توشو کتاب بخونی با تعداد زیادی پریز برق و اینترنت مجانی
فضایی است برای خودش!
مهمترین خوبیش هم اینه که مجبور نیستی کتاب ها رو بخری! یه کتابی ور می داری و 3-4 ساعت می خونیش بعدش هم روی میز میذاری و میای!
توی ایران هم کافه کتاب هایی بودند که فضای بدی نداشتند بعضی ها شون. پارسال همشون رو بستند!

مهدی - April 6, 2009 06:05 PM

مهرناز :

اینکه شما می توانید در کافی شاپهای لنگه دنیا به قول خودتان کار کنید به این معنا نیست که اونها اصلا برای همین منظور طراحی شدن. بلکه چون در یک کشور سرمایه داری هستید معمولا صاحبان این کافه ها بسیار پولدار هستند و اونهایی که کافی شاپ رو می گردونند در واقع تنها استخدام شدند و براشون فرق نمی کنه شما چند ساعت اونجا بنشینید. محیط نسبتا راحتی هم که در این کافی شاپها مشاهده می کنید و تجربه می کنید ناشی از همین پول فراوانیست که در اقتصاد این کشور ها جریان دارد و در نتیجه در جیب صاحب کافه هم هست و خرج کافه اش می کند. اگر دقت کنید در بعضی از این کافه ها نوشته شده که شما تنها بیست دقیقه می توانید بنشینید، اما کسی برای اجرای آن سخت نمیگیرد. یک دلیل دیگرش هم این است که جمعیت معمولا در مثلا شهرهای کانادا کم است و نشستن زیاد مشکل ترافیکی ایجاد نمی کند. اینکه مردم به شما نگاه نمی کنند و می توانید کار خودتان را بکنید از فرهنگ غرب ناشی می شه که فرد و انتخاب فردی تا جایی که به دیگران آسیب نرسونه مورد احترامه. کلا این شما هستید که این کاربرد اضافی رو بر این کافه ها تحمیل می کنید و نه اینکه اصولا اینها برای کارهای اینچنینی درست شده باشند.

مهرناز - April 6, 2009 07:44 PM

شهریار :

آی گفتی!

شهریار - April 6, 2009 08:52 PM

alireza :

costa ya starbucks shamele inai ke goftin mishan? cafehaie waterstone khoda hastan, bekhosus ke ketabassh ham vardarid va bekhanid

alireza - April 6, 2009 10:18 PM

علی :

موضوع جالبی مطرح شده است.این موضوع شبیه به تجربه ترم قبل من با یکی از دوستانم در بوفه دانشگاه بود که درآنجا بیشتر کارهای مربوط به پروژه مدیریت کیفیت خود را انجام می دادیم که یکی از پروژه های خوب من را رقم زد.

علی - April 6, 2009 11:04 PM

نیم نگاه :

اساسا اگر دقت کرده باشید محلی که بشود دو یا چندنفر دور هم جمع بشوند و گپ «کمی جدی» بزنند در کشور ما کم پیدا می شود. پارک که به قول یکی از کامنت گذارها «داستان دیگری است». کافی شاپ هم که همان طور که شرح داده اید فضای خاصی دارد. اگر نخواهی کسی را به خانه ات (فضای خصوصی) دعوت کنی و مقتضای رابطه یا جلسه ای که قرار است برگزار شود مانع برگزاری اش در فضای خصوصی باشد، فضای عمومی مناسب دیگری برای یک جلسه ی گفت و گوی دو یا چندنفره ی کوچک وجود ندارد. این موضوع وقتی افراد «زن» باشند یا مختلط به مراتب پیچیده تر می شود. هر جای دیگری هم غیر از پارک و کافی شاپ و خانه هم بخواهی چندنفر آدم رادور هم جمع کنی مطمئنا باید کلی توضیح بدهی که مبادا این جمع منافع و مصالح کسی را تهدید کند. این تجربه را چندین بار داشته ام، برای همین خیلی وقت است به این قضایا فکر میکنم. شاید به همین دلیل است که خیلی از جلسات کوچکی از این نوع که گفتم «به ناچار» در «منزل» (بخوانید فضای خصوصی) اعضا برگزار می شود.

نیم نگاه - April 7, 2009 06:07 AM

مهران :

فوق العادست... اگه بشه...
تصور یه همچین محیطی آدمو از خودش بی خود می کنه...

مهران - April 7, 2009 09:04 AM

علی :

در مورد این موضوع من می خواهم این مکان(که من آنرا چایخانه علم وفناوری نامیده ام) را در پارک علم و فناوری یزد ایجاد کنم.
حامد جان اگر در مورد چایخانه و ایجاد آن نظری داری خوشحال می شوم ازش اشتفاده کنم.

علی - April 13, 2009 11:16 AM

:

حتما ببینید و در صورت تمایل لینک مان کنید
فیلمی از مجموعه تصاویر (کاریکاتورهای) افشاگرانه ، تهیه شده توسط کانون تصویرگران مدافع ایلیا. در پاسخ به 3 ماه ظلم و
حبس استاد ایلیا (پیمان فتاحی)
www.tasviri-yaasin.blogfa.com

Anonymous - April 20, 2009 09:55 AM