خروس :

خوشحال باش که ایران نیستی. همین

خروس - July 2, 2009 07:14 PM

لیلا :

حامد جان، ایرانی می‌سازیم که نسل‌های بعد این حس تو، که مشترک بین خیلی‌هامون هست، رو احساس نکنند. عقب‌ماندگی درد می‌یاره اما دلیل برای کار بیشتر هم می‌یاره. ما محکوم به نابودی نیستیم. (اما قبول دارم که هیچ‌کدوم این‌ها حس الآنت رو عوض نمی‌کنه. همدردم باهات)

لیلا - July 2, 2009 07:29 PM

لیلا نبوی :

وای این نوشته خیلی دل گرفتنی بود...

لیلا نبوی - July 2, 2009 07:34 PM

:

ghalbam gereft, be nazaram hanooz ham mishe be iran omidvar bood.kheili siyah neveshtid

Anonymous - July 2, 2009 07:49 PM

بي نام :

شما ايران را براي چه دوست داشتيد كه حال دوست نداريد ؟ !

بي نام - July 2, 2009 07:49 PM

لیلا نبوی :

وای این نوشته خیلی دل گرفتنی بود...

لیلا نبوی - July 2, 2009 08:00 PM

pooneh :

what can we say... I was very hopeful as well. don't know what next.

pooneh - July 2, 2009 08:02 PM

مهدی :

ابراز همدلی! دقیقا من هم همین حس ها رو نسبت به استانبول و دوستان ترکم دارم.
استانبول پر از خاطره است...

مهدی - July 2, 2009 08:17 PM

حامد :

اینجا دیگه خونه است!

حامد - July 2, 2009 08:32 PM

عیسی :

موطن آدمی را بر هیچ نقشه ای نشانی نیست
موطن آدمی تنها در قلب کسانی ست که
دوستش می دارند.(مارگوت بیگل)

عیسی - July 2, 2009 09:18 PM

mira :

استانبول پر از خاطره است اما تهران خاطره های بیشتری با خود دارد. دلم برای همه آن خاطره ها تنگ شده

mira - July 2, 2009 11:01 PM

:

اميدوار باشين، شما بخواين نا اميد بشين پس بقيه چی کار کنن ؟
خدا خودش گفته بعد هر غمی ، گشايشی خواهد بود،

Anonymous - July 2, 2009 11:18 PM

حمید :

کاش اکنون غرق در شیرینی پیروزی بودیم اما اکنون زمان آزمون است که سبز بودنمان اثبات شود. اکنون که شیرینی پیروزی از ما دزدیده شده و تلاش می کنند، کام ما را تلخ و قلبمان را سیاه کنند. فراموش نکنیم که پرچم ایران سالهاست که با رنگ سبز آغاز می شود؛ سبز و سفید و قرمز

حمید - July 2, 2009 11:33 PM

نیم :

یادم هست میرزای پیکوفسکی دو سال پیش از استانبول نوشته بود. باید گیرش بیاورم و برایت بگذارم.

نیم - July 3, 2009 04:19 AM

:

نمی دانم وضعیت ترکیه را در عرض 50 سال گذشته چقدر دنبال کرده ای، از کودتاها و درگیری های بین احزاب و اتفاقات مناطق کرد نشین و ... نمی دانم احساس مردم ترکیه 10 قبل را چقدر می دانی. یا افتضاحات اقتصادی و خصوصی سازی و ... آک پارتی است که این قدر امید ایجاد کرده است نه آن حزب های ملی MHP یا سوسیالیت DSP و CHP یا راست لیبرال Anavatan و ... وضعیت ترکیه زیر اینها از وضعیت ایران بسی سخت تر بود. اک پارتی، حزبی که میانه رو و عملگراهای که تعداد زیادی پیشینه ی حزب اسلامی دارند، مخفف حزب عدالت و توسعه، با اسم اک (به معنی پاک) است که این امید را در این مدت که بر سر کار بوده است ایجاد کرده است. حزبی که لیبرال ها و راست ها و غربگراها و ملی گراها و چپ ها و نظامیان سعی کردند با کودتا حذفش کنند. برو و شعارهایشان را بار اولی که بر سر کار آمدند بخوان. اک پارتی با ضعار مبارزه با فساد اقتصادی در دولت و باندهای غیرقانونی سر کار آمد. اگر بخواهی برای اصلاحطلبان ما معادل پیدا کنی همان حزب های افتضاح راست و چپ و ملی می شوند و حامیانشان هم حدود 20-30 درصد رای دارند. دولت های تکنوکرات هایی که قبل اک پارتی بر سر کار آمدند بخوان چه افتضاحاتی به بار آوردند. همین ها در ترکیه هنوز هم دارند می کوشند از راه های غیر دموکراتیک اک پارتی را حذف کنند. عمیق تر مطالعه کن.

Anonymous - July 3, 2009 04:22 AM

:

توصیه می کنم نگاهی به این نوشته ها جنگیز چاندار بیاندازی،
http://www.hurriyet.com.tr/index/cengiz_%C3%A7andar/

Anonymous - July 3, 2009 04:26 AM

:

اگر وقت کردی به میزان رای احزاب مختلف در انتخابات اخیر در ترکیه هم نگاهی بیانداز. چیزی جالبی خواهی دید که به وضعیت فعلی ایران شباهت دارد. دو نکته دیگر: احزاب مخالف اک پارتی با اعتراضات خیابانی در طول چند سال گذشته سعی کردند حکومت دولت قانونی را که با رای مردم اکثریت را عوض کنند. علاوه بر این نخست وزیر ترکیه شهردار قبلی استانبول است و شهردار کنونی هم از اک پارتی است. عملا چیزی که در استانبول می بینی تاحد زیادی نتیجه ی کار این دو نفر است، وضعیتش قبل این دو نفر با وضعیت فعلی اش قابل مقایسه نیست.

Anonymous - July 3, 2009 04:32 AM

:

جدا از حرف های سه کامنت بالا من هم استانبول را خیلی دوست دارم. اتفاقا ترکیه و استانبول به من امید می دهد در مورد ایران، باید چشم ها را شست.

Anonymous - July 3, 2009 04:49 AM

:

من هم همیشه حسودی می‌کردم به همکارهای چینی و ژابنی‌ام که بعد تمام شدن درسشان می‌دانستند کجا دنبال کار بگردند.

Anonymous - July 3, 2009 04:52 AM

:

آقای قدوسی با تمام احترامی که برای شما قائل هستم ولی تصور میکنم که شما هم مانند بقیه جوزده شده اید. شما که در comment ابتدایی بعد از انتخابات به انجام کار آماری دوستان را ترغیب می کردید، چه شد که علی رغم وجود dataهایی که در هیج دوره قابل دستیابی نبود، آمار تفکیکی صندوق ها، هیج کار آماری انجام ندادید. الان هم چنان آیه یاس می خوانید که گویی دنیا به آخر رسیده

Anonymous - July 3, 2009 07:27 AM

فاطمه :

غصه نخور
چنان نماند و چنین نیز نخواهد ماند!
من ایمان دارم!

فاطمه - July 3, 2009 07:47 AM

محمد :

هنگامه عسرت

محمد - July 3, 2009 07:55 AM

:

ننویسی هم بغضش هست..

Anonymous - July 3, 2009 10:05 AM

مهدی :

آقا حامد. خودت گفته ای که "قول بده که هرگز با من موافق نباشی"

مهدی - July 3, 2009 10:05 AM

:

ننویسی هم بغضش هست..

Anonymous - July 3, 2009 10:10 AM

:

خیلی جالبه! منم دقیقا همین حس رو نسبت به استانبول دارم. شهر عجیبیه. من یکی دو نفر دیگه رو دیده بودم که عاشقش شده بودن، ولی فکر میکردم تصادفیه. الآن که دیدم اینجا چند نفر دیگه هم هستن که استانبول رو دوست دارن، ایمان آوردم که استانبول شهر عجیبیه

Anonymous - July 3, 2009 12:40 PM

me :

ترو خدا انقدر نا امید نباش. نا امیدی تو و بقیه آفت حرکتهای موثر آینده ست. وضع خوبی نیست ولی حالا که حرکتی شکل گرفته باید به راههای درست و مستمر برای آینده فکر کرد. باید این تغییر اتفاق بیفته ، هر چند دیر ، هر چند دور و هر چند بسیار پر هزینه.

راستی سلام از تهران

me - July 3, 2009 12:50 PM

عباس :

حامد جان، احتمالا دنبال بهانه ای برای ماندن نبودی که ماندنت مثل بقیه نباشد و حالا اون بهانه که کلی هم کلاس روشنفکری داره جور شده؟ من بعید میدونم بتونی خودت را قانع کنی. فشار وارده از طرف دوستانت را درک میکنم. اما همیشه گفته ام که حامد بیشتر بر مکتب عقلانیت هست تا سوار موج احساسات. امیدوارم همیشه همانطور بماند

عباس - July 3, 2009 03:35 PM

:

سلام حامد جان، خوبی؟ از سمیه چه خبر؟ آزاد شد؟
من یه دانشجوی تنبل و هم گرفتار ارشد هستم. بلاگ تو رو به خاطر نوشته های زیبای فرهنگی، اقتصادی و اجتماعیش می خونم و تو رو بیشتر به خاطر خلاقیتت ستایش می کنم تا علمت. واسه همین چند جا که تو کارای علمیت از سمیه نوشته بودی زیاد پی گیر کاراش نشدم. اما به هر حال اسمش همیشه تو ذهنم بود و وقتی یه ایمیل برام اومد که اونم تو بازداشت شده ها بود، با اینکه فقط اسمشو شنیده بودم ولی خیلی ناراحت شدم. بهش سلام و احترام من رو برسون.
نوشته تو در مورد امید انقدر قشنگ بود که من بعد 5 ماه دوباره بلاگم رو به روز کردم و یه قسمت از اون رو برای کسانی که ممکنه نا امید بشن گذاشتم. حالا تو در مورد استانبول می نویسی؟ تورو به خدا حامد، نا امیدم نکن. ما همه به هم احتیاج داریم. باور کن همون قدر که تو به من نیاز داری، من هم به تو محتاجم.
اگه انقدر حوصله نداری که برگردی اینجا و از مادرمون مراقبت کنی، لااقل بذار من، برادرت به امید برگشتت باشم و احساس تنهایی نکنم.
برادرت، حامد.

Anonymous - July 3, 2009 03:58 PM

ali :

oon khaterat-e shirini ke az iran va tehran dari az avayel-e dahe ye shast shoroo shodeh shodeh baray-e shoma. oon dahe baray-e bazi az grooh hay-e siasi-e iran jozve siahtarin doreh hay-e tarikh sisi-e iran mahsoob mishavad. aya halaa az dahe ye shast vahshatnak tar shodeh ast?

ali - July 3, 2009 05:32 PM

مجید :

سلام- نا امیدی از گناهان کبیره هست حامد جان!

مجید - July 3, 2009 06:46 PM

:

"اگر آرای احمدی نژاد و هاشمی را در دوره قبل، با تقسیم میانگین درصد مشارکت دوره 9 و 10 روی نمودار بیاوریم، نتیجه با خطای کمی می شود آرای احمدی و موسوی در دوره 10 ام."

Anonymous - July 3, 2009 07:31 PM

پری :

سلام

پری - July 3, 2009 08:29 PM

:

چرا مردم ما به عنوان اعتراض ملی.کالاها و یا حتی مسافرت توریستی به این چند کشوری که این دولت نامشروع رو تایید کردهاندراتحریم نمیکنند.

Anonymous - July 3, 2009 09:28 PM

دادشاه :

سلام حامد عزیز
باور کن اوضاع آنقدر هم که فکر می کنی سیاه نیست. می دانم از دستگیری بعضی از دوستانت ناراحت و خشمگین هستی، ولی اجازه نده این غم و خشم انصاف و عدالت تو را از بین ببرد. چرا احتمال نمی دهی همۀ این اتفاقات بد از دیدگاه تو، محصول یک پیش فرض غلط باشد. باور کن جلب حمایت بیش از 13 میلیون نفر در رقابت با یک رییس جمهور بر سر قدرت، یک موفقیت بزرگ است. نمی دانم چه اصراری برای کمرنگ نشان دادن این موفقیت واستفاده نکردن از آن در انتخابات بعد دارید؟ شاید تفاوت تو با دوستان ترکیه ای ات در همین باشد که آنها اصلاحات را امری تدریجی و گام به گام می دانند و با وجود سه کودتای خونین رخ داده در کشورشان در نیم قرن گذشته ناامید نمی شوند و همانند تو صفر یا صد به مسائل نگاه نمی کنند. شاید آنها با وجود اینکه میدانند چکمه پوشان چه نقش مهمی در نظام سیاسی کشورشان دارند، با حوصله و صبر خواسته هایشان را پی گیری می کنند.شاید آنها می دانند که حتی اگر نجم الدین اربکان، نخست وزیر منتخبشان را با فشار نظامیان پنج سال زندانی کردند، باز هم نباید مأیوس شوند.
حامد عزیز مشکل تو و بسیاری از دوستان که از دور پیگیر قضایا هستند این است که از یک زاویه به قضایا می نگرید. اگر سفری به ایران داشته باشی و با چند نفری که عادل باشند و همانند تو فکر نکنند، صحبت کنی، مطمئنم تا حد زیادی از این فضای ناامیدانه فاصله خواهی گرفت.

دادشاه - July 3, 2009 10:42 PM

:

احساسات تو قابل احترام ولی لطفا توجه داشته باش که شاید برای همه قابل درک نباشد. در ضمن یک کمی هم دل داشته باشید. نق زدن نوستالوژیک که هنر نیست! در ضمن اصلا هم دلت برای تهران تنگ نشه، من تو یه روز سه بار فحش خوردم و یکبار هم 10 سانت با فاتحه لازم شدن فاصله داشتم.

Anonymous - July 3, 2009 11:13 PM

علی :

از ناپلئون نقل می کنند که: اگر قرار باشه برای دنیا پایتختی انتخاب بشه اون استانبول خواهد بود.
توصیه می کنم قبل از دیدار بعد ایت از استانبول رمان "معصومیت موزه سی" اورهان پاموک را بخوانی.
البته به ترکی، که بلدی.

علی - July 3, 2009 11:16 PM

zahra :

سرکار هستم، آهنگ سرزمين من را که دريا دادور خوانده گوش ميکنم، اشک هايم را پاک ميکنم، من آخر اين ماه براى هميشه به ايران برميگردم، بعد از ده سال. من خودم را هيچ وقت نخواهم بخشيد براي اينکه در همچنين زمانى نبودم. تعداد مهم نيست، امکانات مهم نيست، انگيزه و هدف مهم است. ما ميتوانيم ايرانى بسازيم براى همه، سرفراز و با اميد.

zahra - July 3, 2009 11:41 PM

shadow :

در حال حاضر بهترین کار همین فرار از غلبه حس نوستالژیه....!چون فعلا آدمهای تو ایرانم در فکر فرارن....

shadow - July 4, 2009 01:13 AM

Amir :

vaghti az tehran minevisi ashk to cheshmam jam shod/Agha hamed aghe okraine omadi ye neda be ma bede dar khedmat bashim/

Amir - July 4, 2009 03:12 AM

مژگان :

الان تهران یا بهتر بگم ایران سرزمین خیلی جالبی شده، نه دلت میاد ترکش کنی نه میتونی وضعیتش رو تحمل کنی...
میدونی اگه بری بیرون دلت براش تنگ میشه از طرفی هم میدونی اگه توش بمونی عمرت هدر میشه
ولی الن وضعیت اینجا خیلی بده چون امید تو دل خیلی ها مرده
ادمها اگه هیچی نداشته باشند ولی امید داشته باشند زندگی براشون سخت نیست ولی وقتی امیدت از بین میره حتی حوصله صبح از جا پاشدن هم نمی مونه

مژگان - July 4, 2009 05:26 AM

دانیال :

سلام، حس خوندنش هست، به شدت

دانیال - July 4, 2009 05:56 AM

نوری :

سلام
احساس من هم نسبت به استانبول دقیقا" همینه!
خوب راستش من این قدر دل شکسته ، مایوس و در عین حال خشمگینم که دوست دارم هر جای دیگری غیر از ایران زندگی کنم. (گرچه که عشق ایران از سر به در نرود) و استانبول رو گزینه خوبی می دونم.
این روزها هوای دل همه ما خیلی بهارییه . یه روز عزم به موندن می کنیم تا بجنگیم یه روز ناامیدانه خود رو به فرسودن دل و ذهن می سپریم و روز دیگر ....
در این میانه پست شما به من انگیزه قوی تری برای رفتن داد.

نوری - July 4, 2009 06:26 AM

:

اين روزها ما كه در ايران زندگي ميكنيم هم انگار زندگي نمي كنيم. مثل خواب زده ها. تكليف مان با خودمان، با خانواده مان، با آشنا يانمان، شهر مان و خانه مان روشن نيست. انگار در خانه ايم و هنوز آواره ايم. و براي آواره اي كه در خانه سكونت دارد ، روياي ساختن همان ويرانگري است. بايد از اين خانه برون رفت؟

Anonymous - July 4, 2009 06:52 AM

:

اين روزها ما كه در ايران زندگي ميكنيم هم انگار زندگي نمي كنيم. مثل خواب زده ها. تكليف مان با خودمان، با خانواده مان، با آشنا يانمان، شهر مان و خانه مان روشن نيست. انگار در خانه ايم و هنوز آواره ايم. و براي آواره اي كه در خانه سكونت دارد ، روياي ساختن همان ويرانگري است. بايد از اين خانه برون رفت؟

Anonymous - July 4, 2009 06:53 AM

:

یک نکته ی دیگر هم یادم آمد شاید برایت جالب باشد. به توزیع رای در مناطق مختلف ترکیه در انتخابات اخیر نگاه کن.

Anonymous - July 4, 2009 06:54 AM

ذاتما :

آدم واقعاً متاسف ميشه از اينكه ... و هيچي هم نميشه گفت...همونجا باش تا صبح دولتت بدمد..براي ما هم كه اينجائيم سحر نزديك است...و خوشحاليم پرمدعاياني نقشي در پيشرفتمان نداشته باشند.

ذاتما - July 4, 2009 11:19 AM

بشير :

دوستان ظاهرا تمام گوشه هاي بازار را زير نظر گرفته اند، اگر كسي در وبلاگش هم حرفي بزند، به صورت زنجيره اي و با كلمات مشابه سعي مي كنند در كامنتها او را احساساتي و بدون استدلال معرفي كنند.

بشير - July 4, 2009 12:21 PM

:

من به شخصه از اینکه افرادی که تونستند و رفتند نه تنها احساس حسادت و ناراحتی نمی کنم بلکه خوشحال هم هستم که حداقل اینها موفق شدند.

Anonymous - July 4, 2009 12:30 PM

:

يعني مثلن ميخواي بگي بچه تهراني؟ ترك دهاتي نديد بديد تازه به دوران رسيد؟!
عقده اي بودن تو نوشته هات موج ميزنه
فهميديم توام هستي بابا اينقدر لاي كلمه هات زور نزن

Anonymous - July 4, 2009 01:03 PM

:

http://taghallobesabz.blogfa.com/

Anonymous - July 4, 2009 02:39 PM

محیا :

من اگر برخیزم تو اگر برخیزی همه بر می خیزند من اگر بنشینم تو اگر بنشینی چه کسی برخیزد چه کسی با دشمن بستیزد چه کسی پنجه در پنجه هر دشمن در آویزد از کجا که من و تو شور یکپارچگی رادر شرق باز بر پا نکنیم از کجا که من و تو مشت رسوایان را وا نکنیم من امید دارم که به زودی این سرای پارسیان و پارسایان سر زمین یادگار کورش و داریوش از اسارت این پلیدان آزاد می گردد

محیا - July 4, 2009 04:14 PM

Annie :

تو رو خدا اینقدر نا امید نباشید ... بخدا ملتهای دیگه همینقدر ها سختی کشیدن ...
نگاهی به تاریخ دموکراسی کشورهای آمریکای لاتین بندازین...

Annie - July 4, 2009 06:17 PM

:

بنام خدا
متاسفانه كامتنت ها آدم را ياد شعر بابا طاهر مي اندازه كه:
"بيا سوته دلان گرد هم آييم"

Anonymous - July 4, 2009 10:50 PM

نازمنگولا :

يعني ديگه بر نمي گردين ايران؟

نازمنگولا - July 5, 2009 06:30 AM

بشير :

قضيه مثل فيلمهايي شده كه شخصيت اصلي داستان يك چيزي را با چشم خودش ديده، آن وقت يك عالمه روانشناس و شاهد به صورت منطقي برايش مي خواهند توضيح بدهند كه نه تو چنين چيزهايي را نديدي! من كتك خوردن، بازداشتهاي بي دليل حتي قبل از شلوغيها، شواهدي از قتلها ديده ام! من عدم پاسخگويي و عدم شفافيت را در عملكرد متوليان با تمام وجود ديده ام، من شواهد زيادي مبني بر تقلب اثربخش در انتخابات ديده ام.
حالا توي اين كامنت داني هم حق نداريم نظر بدهيم و متهم به خود شيفتگي و دچار خيال و اوهام مي شويم. چون حتي در اينجا هم بر نمي تابند كه كسي نظرش را بگويد. من خودم به شخص احتمال زيادي مي دادم كه احمدي ن‍ژاد راي بياورد، اما عملكرد خود آنها من را تا اين حد منزجر و آزرده خاطر كرد.

بشير - July 5, 2009 06:59 AM

:

جناب آقاي قدوسي فكر كنم دروغ مي‌گويي داري سعي مي‌كني خودت را بي تفاوت نشان دهي ولي همين نوشته ات مي‌گويد كسي نيستي كه بتواني خيلي از چيزها را فراموش كني. درست كه آدم مصممي هستي ولي من مطمئنم شما هرگز نخواهيد توانست برخي چيزها را فراموش كنيد هرچند كه ظاهرا خود را طور ديگري نشان دهيد.
بالاخره هركجا باشي بايد شمع باشي و ديگران از نور تو استفاده كنند. استانبول، تهران، واشنگتن و يا هرجاي ديگر فرقي نمي‌كند
موفقيت شما و ديگر عزيزان هموطن در هركجاي عالم كه هستند آرزوي من است
پيروز باشيد

Anonymous - July 5, 2009 01:17 PM

بگو چشم :

نان سنگک و عشق است. عجله نکنید با فراغ بال نون سنگگ و پنیرتون رو بخورید

بگو چشم - July 5, 2009 02:23 PM

میثم :

Al istanbul senin olsun
ben gediyorum dogdugum o yera
Al senin olsun,istanbul seninla
Ben gedirim galdiyim o yera

میثم - July 7, 2009 12:42 AM

فاطمه :

خیلی سخته که تو شرایطی باشی که در نزدیکی ات شکنجه گرهاو خون آشامایی باشن که دل را خون می کنن و ترس را به اعماق وجودت هدیه می کنند.. ولی یادمان باشد که رسیدن به دموکراسی راهی بس دراز دارد و خونی بسیار می خواهد و ناامیدی آفتی است که چون خوره زحمات گذشتگان را از بین می برد پس ما به حرمت خون های ریخته شده حق نداریم ناامید شویم،حق نداریم دست از تلاش برداریم ، دست از رویاهایمان و رویاهایشان برداریم ، حق نداریم چشمان مظلوم ندا را در گذر زمان فراموش کنیمو اجازه دهیم که ناامیدی این هدف حکومت بر ما چیره گردد

فاطمه - July 7, 2009 05:46 PM

شیوا :

سلام منم میخوام برم استانبل مرسی

شیوا - July 9, 2009 03:13 PM

رضا :

من این پست رو به خاطر احساس صادقانه ای که توش هست دوست دارم و بی آنکه جای تو باشم همذات پنداری می کنم . و جالبه که از خوندن کامنت ها آدم می تونه بفهمه این روزها فشار در ایران و میزان استرس و سردرگمی تا چه اندازه بالا رفته

رضا - July 9, 2009 11:42 PM

دارغه شهر :

از زمان مشروطه به اين طرف ما صداي آزادي داديم وما صداي تغيير داديم ولي افسوس نفهميديم چه مي خواهيم و اين درد است و حال هم به دنبال چه هستيم ما بايد ابتدا بدانيم چه ميخواهيم و بعد ........

دارغه شهر - July 11, 2009 09:31 AM

:

یاد این ترانه با شعر نادر ابراهیمی و اجرای محمد نوری افتادم.
ما برای پرسیدن نام گلی ناشناس / چه سفر ها کرده ایم
ما برای بوسیدن خاک سر قله ها / چه خطرها کرده ایم
ما برای آنکه ایران خانه خوبان شود / رنج دوران برده ایم
ما برای آنکه ایران گوهری تابان شود / خون دلها خورده ایم
ما برای بوئیدن بوی گل نسترن / چه سفرها کرده ایم
ما برای نوشیدن شورابه های کویر / چه خطرها کرده ایم
ما برای خواندن این قصه عشق به خاک / رنج دوران برده ایم
ما برای جاودان ماندن این عشق پاک / خون دلها خورده ایم

Anonymous - July 11, 2009 08:41 PM

آلاله :

باور کنید احساس ما از شما جدا نیست...اتفاقاتی اینجا افتاده که کم مونده ماها رو از کشورمون بیرون کنن!غربت بیگانگی اینکه اینا(!)از ما نیستن...برام سخته که از صدای دنگ دنگ میدون ساعت شهری که توش بزرگ شدم لذت ببرم وقتی پاش بچه هارو باتوم می زدن...بسه دیگه نگم بهتره که خودتون درجریانید...فقط بدونید این حس کسل کننده منحصر به فرد نیست...

آلاله - July 12, 2009 08:26 AM

زهرا فرد :

من هم اوایل مثل شما در وضعیت سیاه بودم ولی الان که به جریانات ماه اخیر فکر می کنم، به شدت خوشحال می شوم. به نظرم ما در این یک ماه راه شاید سی ساله را طی کردیم (منظورم اینه که به نظر من سی سال از عمر نظام اسلامی را کم کردیم!) و این پیروزی بزرگیه :)

زهرا فرد - July 12, 2009 10:39 AM

زهرا فرد :

من هم اوایل مثل شما در وضعیت سیاه بودم ولی الان که به جریانات ماه اخیر فکر می کنم، به شدت خوشحال می شوم. به نظرم ما در این یک ماه راه شاید سی ساله را طی کردیم (منظورم اینه که به نظر من سی سال از عمر نظام اسلامی را کم کردیم!) و این پیروزی بزرگیه :)

زهرا فرد - July 12, 2009 10:40 AM