که همونجوری هم که گفتی به وضعیت تابع تولید برای مشخص شدن MP (و همچنین سطح نیروی کار و سرمایه) ربط داره که هر 3، تو کشورهای مختلف فرق میکنه؛
و از طرف دیگه به P که همون تقاطع عرضه-تقاضای کالای نهایی اون بنگاه است بستگی داره. که خوب این ممکنه بدون در نظر گرفتن هزینة حمل و ترانساکشن کاستها یکی باشه بین کشورها.

البته اینایی که بالا گفتم مقدار تقاضای نیروی کار مورد نیاز یه بنگاه -کل اقتصاد- رو تعییر میکنه، این مورد همراه با وضعیت تابع عرضة نیروی کار، قیمت نیروی کار رو تعیین میکنند.

تا اونجا که من این متن بالام رو دوباره خوندم هیچ دو تا پارامتری بین دو تا کشور مختلف لزومی نداره یکی باشه غیر از قیمت محصول نهایی بین کشورها شاید، بنابراین در نهایت هم قرار نیست دستمزدها برابر باشند.

پرت که نگفتم استاد؟!

مهندس‌های صنایع این وسط چه گناهی کرده‌اند؟ به خدا همه مهندس‌های صنایع مهندس ادبیات نیستند.

نقد شما از لحاظه علمی‌ تا حدودی درست هست، ولی‌ همه چیز رو نمی‌شه از دیده
علمی‌ بررسی‌ کرد، اینکه شما میگی‌ حقوق کارگران لزوما یه قیمت جهانی‌ نداره

درسته، ولی‌ خیلی‌ جاها که اقتصاد باز دارند یه حد‌اقلی برای حقوق قائل

میشن، مثلا تو کانادا دستمزد یه کارگر ساده حداقل ساعتی $۷ هست (یعنی‌ شمأی

که یه شرکت خصوصی هستی‌ هم اجازه نداری کمتر از این حقوق بدی)،

ممکن از نظر شما این دخالت بیجا دولت در اقتصاد حساب بشه ولی‌ اگر کسی‌ که

روزی ۱۰ ساعت (هفته‌ای ۶-۷ روز) کار می‌کنه آخر ماه نتونه پول یه لقمه غذارو بده کار نداره

که اقتصاد باز یعنی‌ چی‌ و حرف‌های مقامات اصولا درست هست یا نه، اون وقت که طرف هر کاری ممکن

بکنه و کلا سیستم دچار هرج مرج بشه،

منظورم از این بحث اینه که همه چیز ۲-۲-تا چهار‌تا نیست، یه سری فاکتور خارج از اصول هم باید در نظر

بگیری، اینکه مثلا آیا یه کارگر عادی که تو یه کارخونهٔ دولتی کار می‌کنه میتون دست آخر با این روند

زنده بمونه یا به مرز جنون میرسه، حالا تو هر چی‌ به طرف بگو قیمت جهانی بنزین اینه یا برق واسه

دولت این قدر در بیاد، اگه تو یه مملکتی با این همه پول نفت وضع یه کارمند یا کارگر ساده اینقدر بد بشه

مطمئنا دولت یه جای دیگه داره گند اساسی می‌زنه،

فکر کنم این قسمتو تو تحلیلت خوب در نظر نگرفتی‌،

هشدار:
افراد کم‌حوصله و کمک‌داوران آفساید‌گیر، همراه با والدین خویش به خواندن مطالب بنده بپردازند!

قبل از ورود به نقد دیدگاه حامد، مایلم چند نکته را یادآور شوم:

۱- صحیح آن است که برای رسیدن به حقیقت، همه متفکرین و منتقدین از "هیس هیس کردن" ، و گفتن و درج عبارت شوم "آب به آسیاب دشمن ریختن" دست بردارند. وقتی کسی ( مثلا دوستان جنبش سبز ) به سایر افراد می‌گوید: هیس هیس ساکت شو و فعلا چنین نگو تا دشمن شاد نشود و سوءاستفاده نکند و مبادا آب به آسیاب دشمن بریزی، معنی‌اش آن است که امری خلاف واقع در حال شکل‌گیری یا رخ‌دادن است ولی فلان شخص شخیص به عنوان قاضی‌القضات مجمع تشخیص مصلحت، فعلا امر به سکوت و نادیده‌انگاشتن و خود را به نفهمیدن و ندیدن و نشنیدن داده است و گویا همگان نیز ملزم به اجرای دستورات آن شخص شخیص هستند! خب اگر چنین است، چرا خود را به زحمت بیندازیم و جنبش کنیم و هزاران کشته و مجروح و زندانی روی دست ملت بگذاریم؟ با همین وضع ناموزون موجود می‌سازیم تا نیازی به "هیس هیس کردن" و "آب به آسیاب دشمن ریختن" نباشد! جوانان تازه چشم بازکرده به روی حقایق تلخ اجتماع باید بدانند که همه مردم در یک خانه شیشه‌ای زندگی می‌کنند و هیچ چیز از هیچکس پنهان نیست و همانگونه که جناح رقیب دارای لایه‌ها و نظرات و خواسته‌های متفاوت است، جنبش سبز نیز دارای چند دستگی و تضارب دیدگاه است و این نکته بدیهی را با هیچ نخ و سوزنی نمی‌توان درز گرفت! و به همگان می‌گویم و به یاد داشته باشید که تا جنبش سبز به فرجام برسد ( ‌اگر فرجامی در انتظارش باشد ) هر روز باید منتظر انشقاق و رودررویی فلان بخش با بهمان بخش بود و نباید از این رویداد، نگران و دل‌چرکین و مایوس شد زیرا این فرایند طبیعی به شفاف و پاکیزه شدن فضا یاری می‌رساند و جای دوست و دشمن را مشخص می‌کند و سهم هر یک از اقشار جامعه و میزان مطالبات آنان را بازگو می‌نماید.

۲- میرحسین موسوی و مهدی کروبی و محمد خاتمی و ... معصوم نیستند و روز ۲۳ خرداد ۱۳۸۸ از مادر متولد نگشته‌اند! اینان حدود هفتاد-هشتاد سال سن دارند و قبل از تولد بنده و بقیه دوستان، به کار سیاسی مشغول بوده‌اند و از سال ۱۳۵۷ مصدر کار گشته‌اند و متاسفانه در دوران ریاست و صدارت و وزارت خویش ( بویژه در دهه ۱۳۶۰ ) مرتکب خطاهای فاحش نیز شده‌اند و "فردا که پیشگاه حقیقت شود پدید"، بعید می‌دانم بتوانند از دادگاه وجدان ملت ایران حکم برائت بگیرند.

۳- دولت میرحسین موسوی، اولین کابینه اجرایی مقتدر کشور پس از انقلاب بود و بنیان اغلب امور اقتصادی و فرهنگی از سال ۱۳۶۰ تاکنون را گذاشت. ( بازرگان و بنی‌صدر و رجایی، زمان و قدرت لازم را نداشتند و نتوانستند تاثیرگذار باشند ) به تعبیر دیگر نطفه اغلب مشکلات گریبانگیر مردم ایران در زمان صدارت میرحسین ( و یارانش: بهزاد نبوی، عباس عبدی، محمد خاتمی، مهدی کروبی، سعید حجاریان و محسن رضایی و ... ) کاشته شد. مثلا مبحث مناقشه‌برانگیز یارانه ( و همتای فراموش شده آن: کوپن ) در کابینه میرحسین شکل گرفت و الی‌ماشاالله گسترش یافت تا بدین غایت رسید. بنابراین نکته‌ای متناقض و طنز‌آمیز در شرایط کنونی به چشم می‌خورد: میرحسین بهترین و داناترین فرد برای نقد مبحث یارانه است و درضمن هرگونه انتقاد به معضل پرداخت یارانه مانند تف سر بالا به صورت میرحسین بازمی‌گردد!

۴- رویدادهای اجتماعی مانند باغ زیبا و آراسته گل سرخ نیست و متاسفانه به کثافت و تعفن آغشته است و از اصول ماکیاولی تبعیت می‌کند و در قواعد ماکیاولی هرگونه فکر و عمل و سخن برای سرکوبی جناح مخالف و پیروزی جناح موافق مجاز است و میرحسن نیز مانند احمدی‌نژاد مقید به این اصل است. بدین‌ترتیب میرحسین و کروبی و ... هر لحظه دعا می‌کنند که جناح راست، نابخردانه دست به اجرای طرح حذف یارانه زند و نارضایی مردم وسعت گیرد و شورش و اعتصاب به وقوع پیوندد تا قدرت چانه‌زنی به نفع میرحسین و کروبی و ... فزونی گیرد. سود و زیان مردم و منافع ملی فرع ماجراست!

۵- میرحسین یک برگ برنده بدجنسانه! در اختیار دارد که وی را رویین‌تن می‌سازد و آن نیز جنگ هشت ساله با عراق است. میرحسین هرگونه انتقاد از نحوه مدیریت سیاسی و اقتصادی و فرهنگی و امنیتی دولت خویش را نخست با عبارات بظاهر علمی جواب می‌دهد و وقتی در تنگنا قرار گرفت به ناگاه برگ برنده "شرایط خاص و دشوار جنگ" را رو می‌کند و همگان را مبهوت و ساکت می‌سازد. اکبر هاشمی و محمد خاتمی و محمود احمدی‌نژاد فاقد این استدلال همیشه برنده هستند. توجه همه فعالان و دوستداران جنبش سبز را به این امر جلب می‌نمایم تا با میرحسین و دوستانش اتمام حجت نمایند که دست از رویین‌تنی و بازی‌کردن با "ورق جنگ" بردارند و با استدلال علمی به انتقادات جواب دهند. شاید برخی دوستان خرده بگیرند که این امر به آسیب‌پذیری میرحسین و کروبی می‌افزاید، حرف ایشان در کوتاه مدت صحیح است اما اگر مردم ایران ( بویژه روشنفکران جوان و تحصیلکرده ) خواهان برون‌رفت از وضعیت نکبت‌بار دویست ساله اخیر ایران هستند باید یکبار و برای همیشه از شر مصلحت‌اندیشی‌های دروغین خلاص شوند و با ذهن نقاد و دوراندیش به ارزیابی و برنامه‌ریزی بپردازند.

و اما بعد از این مقدمه کوتاه!!! به نقد نوشته حامد می‌پردازم:

کشور ایران نفت و گاز دارد و این دارایی جرم نیست و مردم ایران مجرم نیستند. نفت و گاز از صد سال قبل تا حداقل پنجاه سال دیگر منشا تمدن نوین سیاره زمین است و لاجرم جوامع پیشرفته نیاز بیشتری به استمرار دریافت نفت و گاز دارند و برنامه‌ریزان کلان جوامع پیشرفته به هزاران حیل و ترفند و شعبده در کار آنند که در رویدادهای اجتماعی کشورهای نفت‌خیز مداخله جویند تا نفت و گاز را بیشتر و آسانتر و ارزانتر به چنگ آورند. متاسفانه بنده هرگز ندیده‌ام که حامد و همفکرانش به این مقوله بپردازند و نقش دسیسه‌های بدخواهانه کشورهایی نظیر آمریکا و انگلیس و روسیه و فرانسه و آلمان و ژاپن و چین و ... را برملا سازند و نفوذ آنان را مورد نقد قرار دهند. حامد به‌گونه‌ای درباره اجتماع ایران می‌نویسد گویا که کشور ایران در جزیره منزوی روبینسون کروزو جای گرفته است! و این خطاست و نادیده‌انگاشتن لجوجانه آن بر انحراف خطای تحلیل می‌افزاید.

حامد نوشته است: "... در هر صورت مردم ثروت نفت را خواهند گرفت ولی به جای بنزین ارزان می‌توانند مثلن شیر یا کتاب بخرند". حامد باید بداند که قیاس و مثالش اشتباه است و راه به فاجعه می‌برد، زیرا آب و برق و گاز و بنزین و گازوییل و گوشت و شیر و تخم‌مرغ و روغن و گندم و دارو و بهداشت و آموزش و خانه و ... مقوله‌هایی تفننی نیستند تا مردم به گونه دلخواهانه تصمیم بگیرند که مثلا خانه خویش را بفروشند تا بتوانند کتاب بخوانند و فیلم ببینند! نمی‌توان آب و برق و بنزین را با توپ فوتبال و روژلب و عطر و ادوکلن یکسان فرض کرد! ( شاید لورل و هاردی چنین کنند محض خنداندن بینندگان! )

حامد نوشته است: "... اصولن بنگاه نمی‌تواند بیش از بهره‌وری نهایی کارگر به او پرداخت کند چون ضرر می‌کند و ورشکست می‌شود. می‌توانیم البته توصیه شما را دنبال کنیم و دست‌مزدها را هم بین‌المللی کنیم. در این صورت بخش خصوصی که حاضر به استخدام هیچ کارگری نخواهد بود ..." استدلال حامد وقتی فقط کتاب آدام اسمیت جلوی روی آدم باشد، درست است! ولی خب همگان دانند و حامد نیز که مرحوم آدام اسمیت نیز هرگز یکسویه به اجتماع نمی‌نگریست. اینکه حامد به کارگران و کارمندان بخش خصوصی بگوید: از گرانی ناشی از حذف یارانه گلایه نکنید زیرا حاج آقای صاحب کارخانه و شرکت، درب آن را می‌بندد و پولهایش را مثلا به دوبی می‌برد و شما بیکار می‌مانید، غیر معقولانه است. اولا همگان دانند و حامد نیز که فعلا در ایران هیچ بخش خصوصی وجود ندارد و هر چه هست دولتی‌ست و همه اینها نیز از صدقه فروش نفت است و در ثانی خب چرا به کارفرما نگوییم که مدیریت علمی را سرلوحه کار قرار بده و سوددهی را بیشتر کن و دستمزد کارکنان را درست ادا کن وگرنه تشریف ببر تا با شرکت بنز و اینتل و بویینگ و سونی و مایکروسافت و ... قرارداد ببندیم که سرمایه و ابزار سودده به ایران بیاورند؟ مگر هوش مردم ایران از مردم فیلیپین و کره و تایوان و سنگاپور و مالزی و تایلند کمتر است؟ بنده به یاد دارم که سی سال قبل کشور فیلیپین و تایلند صادر کننده دخترهای خویش به سایر کشورها ( بویژه عرب‌های خلیج فارس ) بودند تا کنیزی کنند. ( فرض را بر این می‌گیرم که شما معنی فاجعه‌بار واژه کنیزی را می‌دانید ) حالا بچه‌های ایرانی التماس می‌کنند که یک ویزای کار یا تحصیل از فیلیپین و تایلند بگیرند و موفق نمی‌شوند!

حامد نوشته است: "... این‌که اول نفت را به قیمت بین‌المللی بفروشیم و به بنزین داخلی یارانه بدهیم یا از اول به قیمت ارزان به مردم بدهیم فقط یک قرارداد حساب‌داری است و تفاوتی در معنی اقتصادی ماجرا ایجاد نمی‌کند. ..." خب به این ترتیب می‌توان این امر را به آب نیز تسری داد و تفاوت قیمت آب شیرین را در اروپا یا کشور امارات حساب کرد و به حساب یارانه آب گذاشت و از مردم مناطق باران‌خیز کشور ایران مالیات مضاعف گرفت! این حرفهای حامد یا از جنس مزاح است یا نشان از کم‌عقلی دارد. از سال ۱۳۶۸ و روی کار آمدن دولت اکبر هاشمی، بحث احمقانه تفاوت قیمت بنزین و برق و آب و گاز ایران با کشورهای اروپایی و امارات و ژاپن مطرح شد و از همان زمان نیز مردم ( سخنگویان واقعی و باسواد مردم ) به درستی اشاره نمودند که دستمزد را به دلار و یورو و معادل ژاپن و امارات و فرانسه بدهید و مدیریت سیاسی واقتصادی را همپای آنان نمایید، آنگاه مردم خودشان دو دستی و با احترام قیمت بنزین و برق را معادل ژاپن و فرانسه تقدیم دولت می‌کنند!
حامد و دوستانش به این نکته بیندیشند که طرح پرداخت یارانه با همه ایراد‌هایی که بر آن وارد است، لااقل دولت را مکلف می‌کند که تا اندازه‌ای پاسخگوی نیاز مردم ایران باشد و پول بی‌زبان نفت را خرج ماجراجویی‌های خویش ننماید؛ حال اگر یارانه قطع گردد معلوم نیست که پول مردم ایران سر از کجا درآورد. لابد دولت مهرورز ایران به مردم فلسطین و لبنان و ونزوئلا و بورکینافاسو یارانه خواهد داد! خوب است جوانان به اصطلاح تحصیلکرده ایران، قبل از نوشتن نظر خویش قدری حساب دو دو تا چهار تا بکنند.

اسفند ۱۳۵۷ تمام سرمایه‌داران و کارخانه‌داران و زمینداران و بانکداران خصوصی مورد هجوم انقلابیون قرار گرفتند و اموالشان مصادره و برخی اعدام و برخی فراری گشتند. از اسفند ۱۳۵۷ تا امروز هر کارخانه یا بانک یا بنگاه اقتصادی که تاسیس گشته و به فعالیت پرداخته، الزاما متعلق به هواداران حکومت اسلامی‌ست و صاحبان این مراکز تولیدی و اقتصادی قطعا عضو سپاه پاسداران یا وزارت اطلاعات بوده و هستند و با هیچ تو بمیری و من بمیرم این معادله خدشه‌پذیر نیست. از آنجا که محیط اینترنت و وبلاگ‌ها در اختیار قشر مرفه جامعه است و اغلب بخش‌های تولیدی و اقتصادی که با عنوان جعلی خصوصی نامیده می‌شوند متعلق به بستگان نسبی و سببی وبلا‌گ‌نویسان هستند، متاسفانه جوانان به اصطلاح تحصیلکرده ( به صورت غریزی ) چشم به حقایق و مشکلات مردم هفتاد میلیونی ایران می‌بندند و از دریچه تنگ منافع خانوادگی ( مثلا مشکلات کارخانه پدر و پدرخانم ) به نگارش نسخه بهبودی اقدام می‌فرمایند که البته این نیز دیری نخواهد پایید و با اولین جرقه‌های تغییر اوضاع، سیلی سنگین ملت دردمند را بر صورت خویش احساس خواهند نمود و از خواب غفلت بیدار خواهند شد.
اقتصاد علم مجرد نیست بلکه برآیند تمام شئون اجتماعی است و همواره تحت‌تاثیر تصمیم سیاستمدارانی‌ست که توپ و تانک و مسلسل و مرزهای جغرافیایی را در اختیار دارند و قادر به اداره مردم تحت فرمان خویش هستند. اگر اقتصاددانان جوان با این فرض به بررسی اجتماع بپردازند شاید قدری وضع معیشت مردم بهتر شود.

باز هم می‌توان در این‌باره نوشت و اشتباهات طرز تفکر حامد و دوستانش را شرح داد ولی متاسفانه مجال اندک است و سینه فراخ.
سریع نوشتم و ویرایش نکردم، اشتباه نگارش و ناهمخوانی سطرها را بر من ببخشید.

پی‌نوشت:
به آن بدجنس‌هایی که معتقدند بنده پیرمرد شده‌ام و نام خیابان‌ها را با اسامی زمان شاه تلفظ می‌کنم، اخطار می‌دهم که مواظب باشید وگرنه از پنجره مشرف به خیابان مدرس...!

نشانی وبلاگ: http://www.roozdar.0fees.net/

بدنیست حامد باحوصله اقدام به پاک‌نمودن نظرهای چندباره درج شده نماید و از شلوغی بیمورد سایت خویش بکاهد.

درضمن اینقدر حروف را منفصل ننویس و چایی و شله‌زرد نخور تا سایتت کند نگردد و حوصله‌ات از نوشته‌های بنده سر نرود!

حامد: پیتر مترقی یه سوال: چرا فکر می‌کنی امثال من این کتاب‌های جذاب مترقی را نخوندن؟ یعنی یه درصد هم احتمال نمی‌دی که شاید خوندن و به نظرشون منطقش قوی نرسیده؟ یعنی فکر می‌کنی هر کس اون‌ها را خوند باید به همون نتیجه تو برسه؟

خب حرفت حسابی است و جواب نداره اما سوال داره. خدا وکیلی اسم یک کتاب مترقی در همین مورد را بگو ببینم چند مرده حلاجی. اسمش کافیه، بی خیال موضوعش. فکر نکنی میخوام پوززنی کنم. فقط دوست دارم ببینم منظور تو از مترقی با منظور من یکیه. البته تو مترقی رو در گیومه میذاری اما من پررنگش میکنم. منتظرما.

حامد: پیتر جان خب آره معلومه سوالت جنبه پوززنی نداره چون خب من می‌تونم الکی توی اینترنت توی انتشارات نشر آگاه و رفقا بگردم یه لیست مفصل ردیف کنم و طبعن این کار را نمی‌کنم. من به جای تیتر کتاب بهت می‌گم که من اگه جایی مقاله‌ یا کتابی از مثلن دیوید هاروی یا سمیر امین یا گالبرایت یا کاستلز یا از رفقای داخلی مثل اهالی البرز ببینم می‌خونم. پرینت فصل‌های کتاب‌های مارکس مثل 18 برومر و سرمایه و اینا هم خیلی وقت‌ها هم‌راهم هست که وقتی فرصت شد بخونم. این طرف و اون طرف هم کتاب‌های مطالعات فرهنگی را تورق می‌کنم که معمولن جنبه انتقادی داره.

حالا اگر این‌ها از دید تو مترقی واقعی نیست قطعن خیلی خوش‌حال می‌شوم تو آدم ها یا کتاب‌های جدیدی معرفی کن که منم استفاده کنم.